Pieter Raat

Vlak voor oud & nieuw naar Parijs gereden. Eigenlijk een jaarlijks terugkerende gewoonte. Wat nu sinds een aantal jaar een gewoonte binnen de gewoonte is geworden, is dat O&N in Bleau wordt gevierd. Op de 30e arriveerde ik in het bos. Vanuit Parijs zag ik al donkere wolken richting het bos gaan, snel nog een uurtje klimmen in Apremont. In totaal 5 boulders gedaan voordat de regen aan kwam zetten.

De twee dagen die volgden waren niet veel beter. Met een maximum gemeten temperatuur van 15 graden (!), zweette de rots gewoon al het vocht eruit en hing er op-, aan- en onder elk blok een gordijn van druppels. Klimmen, ho maar! Om 00:00u, nieuwjaar, miezerde het. Een aantal pijltjes vlogen flauwtjes de lucht in, champagne werd gedronken.

Afgelopen week was ik met Laurène weer eens in het noorden. Hoewel we bij aankomst in Stockholm nog in het groen zaten, kwam daar in de dagen erop flink verandering. Sneeuw viel met bakken uit de lucht! Vanaf Stockholm namen we de trein naar Hedemora. Daar stond Hein ons op te wachten en reden we naar Garpenberg. Het verblijf in het huis waar ze nu 6 maanden in zaten, kwam ten einde. Nog één nachtje slapen en dan naar het nieuwe huis.

Het was dus niet alleen maar vakantie. Dozen inpakken, sjouwen en verhuizen. En vervolgens weer uitpakken. Maar naast hard werken, hebben we ook wat van hun nieuwe leefomgeving gezien. Maandag gingen we mee naar een boorstation. Een rit van anderhalf uur over besneeuwde wegen en smalle 4×4 bospaden. Onderweg zagen we maar liefst zes elanden en een uil! Dinsdag liepen we in de weinige uurtjes daglicht door de ‘stad’ en beklommen de stadsberg met uitzicht op een meer en traditionele donkerrode houten huizen.

Afgelopen weekend scheen wellicht de laatste zon van het jaar. Reden genoeg om zondag om 07:00u op te staan en af te reizen naar Porche de Roiseux – Modave in de volksmond – om een dag lang te knallen in Du Glucose Pour Le Moineau, 8a [KLIK]. Na opwarmen in Vertige de L’Amour, 6b gingen we allen – Ik, Berrie, Jonathan, Aukje en Jop – om de beurt het 25 meter lange dak in. Alle passen afzonderlijk zijn goed te doen, maar om alle passen aan elkaar te rijgen… Dan ontbreekt het nog aan wat duurkracht. Na drie pogingen was de kracht dan ook echt op, en daarnaast ook het vel wat van de handen af begon te stropen. Een spectaculaire route die zeker op m’n to-do lijst gekomen is.

Afgelopen weekend op-en-neer naar Fontainebleau. Wilden we aanvankelijk al op donderdag vertrekken om drie volle boulderdagen te hebben, waren de voorspellingen té slecht en vertrokken we een dag later. Vrijdagavond was de groep à 14 personen compleet.

Zaterdag werd er geklommen in Cuisinière. Project één was Bizarre, Bizarre, 7a en deze werd geklommen door Berrie en Rianne. Stom, ik had al m’n kruid verschoten op de zitstart variant, 7a+, die net niet lukte en daardoor had ik het in de boulders die er na volgden problemen met de ontbrekende kracht en afgeschuurde vingertoppen… Wel lukte Beetle Juice, 7a+, eveneens geklommen door Berrie, Rianne en Jonathan. De dag erop naar Rocher Canon. Ondanks dat de omstandigheden voor een zomerdag uitstekend waren, lukte het deze dag niet echt. Is toch wel even wennen na de blokken van Targasonne.

Heren en dames bedankt voor een mooi weekend!

Slechts twee volle dagen hebben we samen in Parijs. Eén daarvan wordt in beslag genomen door de misère rondom FeuVert, de ander door een mooie dag door de stad. Met de metro gaan we naar Bastille. Op Ile Saint-Louis willen we een fameus ijsje van de Berthillon maar die heeft zijn deuren in de vakantie periode gesloten. Bij Le St. Regis drinken we een koffie à 5,60€ (!), maar was wel lekker. Bij Institut du Monde Arabe staat het mobiele paviljoen van Zaha Hadid met een tentoonstelling over haar werk. Na bezoek hiervan en uitzicht over de stad vanaf het terras van het instituut – waar koffie 9 euro kost – lopen we door naar de Jardin des Plantes. Daar bezoeken we het Musee d’Histoire Naturelle en de Galerie de Paléontologie et d’Atonomie, kortom, we lopen tussen opgezette beesten en planten en een kudde aan skeletten van meer dan honderd jaar oud.
Als dag afsluiter de gebruikelijke Champs-Elysées; daarmee wordt soort van de vakantie afgesloten. De dag erop rijd ik naar Nederland, met nog steeds een lekkende versnellingsbak, al is het niet veel. Laurène blijft nog een dikke week in Parijs, maar die zie ik het weekend erna weer wanneer ik in Fontainebleau ben!

Tussen de bedrijven door verbleven we nog vijf dagen in de Pyreneeën. Terug in Targasonne. De eerste dagen verbleven we op camping La Griole, een prima stek – de helft van de prijs van Spaanse campsites – midden in het bouldergebied, en zelfs boulders naast je tent! Met de resterende vier dagen in het vooruitzicht is er geen rustdag gepland en hopen we maar dat de huid zich sterk zal houden.

De eerste dag bezoeken we secteur des 3 grasses. Prima gebiedje om er weer in te komen en klom er aan het eind van de dag zelfs nog een naamloze 7a+ op een flink overhangend blok met een scheur. Laurène deed ook goede zaken door een aantal 5-jes te klimmen. Secteur Taz bevat de moeilijkste boulders van het gebied dus dat is de bestemming van de dag erna. Het zit echter niet mee, het vel gaat sneller dan we willen, boulders lukken steeds nèt niet en daarnaast wordt de regen ingezet halverwege de middag. We pakken in en rijden naar Les Angles; eindelijk weer een echt bed!

Op 25 juli verlaten we de Pyreneeën. Het regent aaneengesloten; boulderen zat er sowieso niet meer in. Door de ietwat late vertrektijd stranden we tegen zessen in Hasparren, in het Baskische Frankrijk waar we onze tent opzetten. We zitten midden in een wolk, het regent aaneengesloten en het waait hard. De dag erna vervolgen we onze weg en lopen een rondje door San Sebastian, net over de grens. Het weer wordt alsmaar beter en staan zelfs onder een blauwe lucht wanneer we de camping van Mutriku binnenrijden!

Pech nr.1: Bij het opzetten van de tent blijkt één tentstok te ontbreken. Na een telefoontje met doorweekt Hasparren, ligt de ontbrekende tentstok in het natte veld… Auto in, terug naar Hasparren waar we die ochtend nog hadden afgezworen hier ooit nog te komen.

Om voordeel te trekken uit het nadeel laten we de volgende dag de aandrijfassen van mijn Franse auto vervangen bij een Franse garage. Dit om kosten te besparen, maar ook omdat de Fransen die Franse auto’s wel zullen kennen. FeuVert in Anglet/ Bayonne knapte het zaakje op en wij kwamen 24 uur later weer terug op dezelfde camping in Mutriku – nu mét alle stokken.

Vanuit Mutriku doen we een dagje Bilbao, uiteraard om het Guggenheim Museum te bezoeken. Erg indrukwekkend en een must-see wanneer je in de buurt bent. Ook de stad zelf is leuk om te bezoeken.

Zomer 2011 speelt zich niet af in verre oorden maar ‘slechts’ in het zuiden van Europa. Deel een begint, met een tussenstop in Parijs, in de Pyreneeën. Een week lang verblijven we in wintersportoord Les Angles bij de zus van Laurene, waar we eerder dit jaar ook waren, maar toen met sneeuw. Nu geen sneeuw, maar ook nauwelijks zon. Elke ochtend ontwaakten we in een mistig skidorp met een graad of 5.

Een dal verder en iets lager gelegen, ligt het bouldergebied Targasonne waar we in 5 dagen tijd ons vel op het scherpe graniet hebben afgeklommen. Ook Dirk-Jan troffen we daar met familie en samen hakten wij beide onze eerste 7c – Katalan Psycho – maar die blijkt na een blik op 8a.nu helaas door dezen en genen als ‘soft’ gewaardeerd. Desalniettemin gaf het een goed gevoel. Daarnaast nog twee 7a’s en een 7a+. Niet ontevreden! Ook Laurene klom goed, een paar 5c’s, maar heeft nu wel 5 flappers .

Een korte break na al het harde werken van de laatste weken. 4 Dagen Vogezen met Berrie, Jon en Aukje. In de vier dagen het vel eraf geklommen in sectoren als Windstein, Kronthal en Grotte du Brotsch. Deze laatste, waar het weer compleet omsloeg en er werkelijk een waterval aan regen over me heen stroomde toen ik in L’angle incarnat (7c) hing. Het waren goeie dagen, nu nog één weekje werken om alle tekeningsetten voor de eerste drie deelprojecten van het Summit Hotel af te ronden.

In 2004 was ik voor het eerst en tevens voor het laatst in de Franken. Waarschijnlijk de verkeerde gebiedjes bezocht – enigszins teleurgesteld na het zien van de Klagenmauer toentertijd – en tevens met allemaal mensen die er nooit eerder waren geweest; afgezworen er ooit nog heen te gaan. Echter, afgelopen weekend toch poging twee gewaagd. Met Jonathan, Aukje en Amber donderdagnacht naar het oosten gescheurd. Bij het vallen van de ochtendgloren stonden we op een grasveld naast Ingmar en zijn vriendin en zoontje gebivakkeerd; het weer was mwah.

Gedurende de dag kwam er nog een hele groep – klimmers, niet-klimmers en kinderen – vanuit Potsdam. Daardoor bezochten we de wat makkelijkere gebiedjes, en tevens door de vermoeidheid van de nachtelijke rit werden er vrijdags meer taartjes van Oma gegeten dan routes geklommen.

In het weekend verslechterde het weer. Zaterdag een druilerige dag, fris en zwaar bewolkt, zondag pas in de namiddag een zonnetje. Zo’n twee uur voor vertrek toch nog een wel aardige wand opgezocht: de Christinenwand en daar nog twee 8+en geklommen waar ik tevens ook kennis maakte met het gaatjesklimmen – au! De sfeer was top, het weer en omstandigheden zaten helaas niet echt mee, daardoor nog niet overtuigd dat de Franken écht der Hammer is en daarom wil ik het nog zeker een derde kans geven. Binnenkort, wie weet!