Pieter Raat

Queensland, Sunshine State. En dan na zo’n 9000km rijden door desolaatheid kom je aan in Cairns, niet eens zo’n grote stad, maar man-o-man, wat een verandering. Al die auto’s, mensen. Poeh, dat is even wennen. Wegen hebben bochten, mede-travellers zwaaien niet meer naar elkaar, roadtrains zijn geslonken tot 2 aanhangwagens, benzineprijs daalt naar bodemprijs, toerisme is enorm. Queensland is fameus vanwege zijn oostkust. Altijd warme(re) temperaturen en een heerlijke zee, waar het vanwege de ‘stingernets’ veilig is bevonden om te kunnen badderen. Tevens heb je er prachtige stranden en eilanden en is het de place ‘Where the rainforest meets the sea’. Maar je hebt er ook outback en bergen. Wederom prachtige landschappen met rijk vloeiende watervallen en kreekjes. En natuurlijk wildlife, van de kleinste insecten tot aan walvissen in de zee.

Aiaiai, wat is Australië toch groot. South Australia hadden we in een luttele 6 dagen en 1894km reeds achter ons gelaten, nu is het de beurt aan the Northern Terrirtory – Outback State – om die in te wisselen voor Queensland – Sunshine State. We zijn aangekomen in Mt. Isa, maken er een kleine tussenstop om vervolgens onze weg naar de oostkust te vervolgen. Het is grappig dat de duizenden kilometers die we hebben gereden nooit hetzelfde zijn. De lange rechte stukken door de outback is zijn elke keer anders. Dan is het bosrijk en groen, dan is het droog en vol met stenen en rood zand. Maar de wegen zijn wel echt lang en recht. Passerende caravaners en mede campervanners zwaaien vriendelijk, de g’day’s en howyergoing vliegen je om de oren, er lopen ook echte Billy’s rond, ja the N.T., het is een hele ervaring.

We hebben South Australia inmiddels achter ons gelaten en hebben de grens met the Northern Territory gepasseerd. Momenteel zijn we zijn in Alice Springs, het midden van Australië. Maar voordat we daaraan toe komen een update van de reis door het zuiden.

We begonnen de trip op de 3e juli in Adelaide. In plaats van direct naar het noorden te rijden, wat eerst het plan was, toch eerst 150km naar het zuiden, naar Victor Harbor. Het was een goede testrit voor onze campervan die het overigens erg goed doet. We waren voor het ophalen van de van erg huiverig over de kwaliteit, maar ook over de afbeelding van de Wicked campervan, aangezien ze de laatste tijd niet goed in het nieuws naar voren kwamen en – te herkennen aan – de graffiti afbeeldingen en teksten op de zijkant vaak nogal… ja, schunnig, confronterend, arrogant, seksueel, vulgair en/of beschamend kunnen zijn. Maar het viel alles mee. We kregen een gratis upgrade naar een wat luxer en nieuwer busje doordat we hem zo lang huren en er staat ‘slechts’ Rad Kid en Blink op de zijkant. Oja, en op de achterkant Get Rad or die trying.

De Adelaide periode is voorbij. Laurène heeft haar laatste tentamen gemaakt en ik heb alle hoeken van de stad nu wel gezien. Bijna vier weken zijn alweer voorbij sinds mijn aankomst en nu is het tijd voor de 10.000K roadtrip. In de afgelopen twee weken is weer een hoop gebeurt. Ik heb nog een dag geklommen met de Australische mates in de Adelaide Hill’s, heb wat Australische cultuur gesnoven in de musea alhier, heb per fiets de Adelaide River Banks afgeraced, vlees op de barbie gelegd nabij Grange beach, feestjes gehad bij de vrienden van Laurène, Nederland – Slowakije in 3D gekeken in de bios, gegolfd (ja echt waar…) en werk verricht voor het Nepal project wat nu echt gaat beginnen. Nu worden de tassen weer ingepakt en het huis schoon achtergelaten. Morgen halen we onze campervan op – hopelijk in een beetje redelijke conditie want als je de reviews leest… – en gaat de trip echt beginnen!

Wat zijn Australiërs toch aardig! Gastvrij, vriendelijk en welwillend.
Het is acht jaar geleden dat ik hier eerder was. Toen, samen met David waarin we maandenlang met onze gekochte Datsun Bluebird uit ’82 zo’n 8.000km hadden gereden om alle grote klimgebieden af te gaan. Nu op bezoek bij Laurène in Adelaide om vervolgens over twee weken in een gehuurde Wicked campervan een roadtrip te gaan maken van zo’n 10.000km. Ik ben hier inmiddels zo’n twee weken en heb met eigen ogen kunnen zien dat mevrouw hier een goed leventje leidt. Ze woont in een leuk huisje, weet de leuke plekjes in de stad en heeft aardig wat vrienden gemaakt uit alle windstreken, inclusief wat Ozzies.

Wat is de tijd het afgelopen half jaar toch snel gegaan. Toen ik eind oktober afstudeerde had ik niet kunnen denken dat ‘t zó snel zou gaan. Laurène is inmiddels 4 maanden aan de andere kant van de wereld. Haar studie aan de Universiteit van Adelaide loopt bijna ten einde en dat betekent tijd voor vakantie! Mijn reis naar Australië stond al maanden vast, ver voordat Nepal überhaupt in the picture was. Daarom ga ik nu met laptop en al down under voor een mooie reis die – indien nodig – af en toe wordt onderbroken voor wat werkzaamheden aan het Summit Hotel.

De Preliminary Design fase is afgerond. Na een verblijf van vijf weken in Kathmandu en aanvullend nog twee weken in Nederland, ligt er een mooi 78 pagina dik boekwerk en een stapel van 11 A0 formaat CAD tekeningen op tafel van een herontwerp van het Summit Hotel.

Hoewel we weinig van de stad en het land hebben gezien, betreuren we dat niet al te erg. Het enige jammere is dat we de bergen alleen vanuit het vliegtuig hebben kunnen aanschouwen in verband met de smog en stof die boven de Kathmandu Valley hing. Maar we komen terug, al zou het alleen daarvoor zijn! Ons verblijf in het Summit Hotel was aangenaam en hebben er dan ook een mooie tijd gehad. Toch hebben we ook wel wat tempels gezien en cultuur gesnoven, maar ons werkende bestaan daar had ook z’n charme. En het mooie is, er komt waarschijnlijk een vervolg!

voor klikbare illustraties:

De laatste dag in Nepal is aangebroken. De opdracht is nagenoeg afgesloten, nu gaan we in Nederland nog zo’n twee weken werken aan de laatste uitwerkingen van ons planvoorstel, maken de presentatie en presenteren een mooi boekwerk.

De laatste week was een onstuimige week. Na het grote oranje feest in het Summit Hotel voor Koninginnedag was de sfeer de dag erna totaal anders. 150.000 Maoisten kwamen van heinde en verre naar de stad en spanden zich samen tegen het huidige overheidsbestel. Gevolg: stakingen totdat de minister president aftreedt. En met stakingen bedoel ik niet stakingen van NS schoonmakers ofzo, nee, alles en iedereen noodgedwongen in staking, in het complete land! Wie zich niet houdt aan de stakingen wordt bedreigd, in elkaar geslagen of zijn shop/restaurant/voertuig wordt in de fik gestoken.

Het leven in Kathmandu gaat er anders aan toe dan in Delft. We hebben een groot appartement op vijf minuten lopen van het Summit Hotel dat elke twee dagen schoongemaakt wordt door de schoonmaakster. En wanneer we ‘s avonds terug komen van ‘kantoor’ wacht onze guard ons op en sluit hij het hek achter ons. Als we geluk hebben kunnen we met de schakelaar het licht aandoen, anders moeten we wat knoppen omzetten en gaat de noodverlichting aan die draait op drie grote accu’s. Kathmandu heeft niet genoeg energie om 24 uur per dag te voorzien in elektriciteit. Op tafel ligt een schema waarin per dag staat wanneer er wèl en wanneer er géén stroom is; hierdoor draaien huishoudens 12 uur per dag op aggregaten of accusystemen.

Een ander groot probleem is water. Deze maanden heerst er extreme droogte en is er gewoonweg niet genoeg water om huishoudens te voorzien van stromend water. In principe zijn huizen wel aangesloten op ‘een’ leidingnet, maar degene met de sterkste waterpompinstallatie tapt het meeste water af. Voor publieke waterbronnen staan lange rijen waarin tientallen mensen uren wachten om eindelijk aan de beurt te komen zodat ze al hun meegebrachte emmers en kannen kunnen vullen aan een miezerig straaltje. De rijkeren hebben een watertank onder hun huis en kopen eens in de zoveel tijd een watertanker van 12.000 liter voor Rs 1.700, 15 euro; voor velen (meer dan) een maandloon.

Namaste! De eerste week zit erop. We zijn beland in een idyllisch oord, werkelijk een groene oase aan de rand van de Kathmandu Valley, het Summit-Hotel. Een week geleden kwamen we hier aan. Een vlucht via Londen en Qatar, geheel niet onaangenaam, werd de landing ingezet in Nepal. Vanuit het raam waren bergtoppen goed te zien, maar al snel vlogen we een laag smog in waardoor we op de dag van vandaag nog geen Himalaya hebben gezien.

Alles is piekfijn hier geregeld. Niet alleen voor ons, maar ook voor reguliere gasten van het Hotel. Er is volop aanwezigheid van personeel, de keuken is uitstekend en de plek is prachtig. Dertig kamers (Garden Wing) rondom een prachtige tuin met allerlei planten, bomen en een zwembad. Twintig kamers (Himalayan View Wing) met een weids uitzicht over de Kathmandu Valley (in April kan je de Himalaya hiervandaan helaas niet zien), dan nog tien kamers in het Holland House, waar het ooit begon en enkele appartementen in de Summit Tower. Centraal op het terrein staat het restaurant met de keuken waar zowel aan de noord- als de zuidzijde terrassen zijn. Omdat het Hotel volgeboekt is, hebben wij een appartement op 5 minuten lopen hiervandaan. Heel riant en van alle gemakken voorzien.