Pieter Raat

Na 40 uur in thuisbasis Delft, was ik weer onderweg naar een nieuwe bestemming, België ditmaal. Vanuit Utrecht reden Joost en ik naar Berrie en zijn familie. Lekker gegeten en klimfilms gekeken; goed om in de mood te komen om nogmaals Du Glucose Pour le Moineau, 8a, in te stappen. Dit gebeurde op zondag. Opwarmen van setje naar setje; alle passen voelden goed. In m’n beste poging kwam ik voorbij het stuk met de bidoigts, maar gleed, niet eens compleet verzuurd, van een randje af en trok een flinke flapper in m’n linker handpalm en een gaatje in m’n middelvinger. Kortom, wéér niet gelukt en bloeden. Toch echt meer duur trainen…

Inmiddels weer dik twee weken terug van de Nieuw Zeelandse herfst naar de Hollandse lente. Nouja, lente. Het lijkt hier wel herfst… In de zeven weken dat ik weg was, ben ik in Nepal en Nieuw Zeeland geweest. Bijzonder om deze compleet verschillende landen in één te combineren. De reisverslagen zijn inmiddels gemaakt en gepubliceerd; in deze post kan je alle afzonderlijke posts en foto’s terug vinden. Op naar een volgende reis!

Na de geitenballen op m’n bord in Kathmandu, kwam er gebakken kikker op m’n bord in Shenzhen. Ook in China eten ze rare dingen, eigenlijk een beetje alles wat je in Nederland niet zou eten. En, hoe meer bot, hoe beter. En dat is nog verdomd lastig afkluiven met twee stokjes in je hand!

Na twee intensieve weken van besprekingen, presentaties, site-visits en producten bekijken, was het tijd voor een weekje ‘vakantie’. Mijn goede vriend Peter, werkzaam als architect in Shenzhen, had ik al een tijdje niet gezien, en onder het mom van ‘ik ben toch in de buurt’ maakte ik een omweg van 10.000km om hem op te zoeken. Na landing in Hong Kong, reisde ik verder naar de grenspost Lo Wu waar Peter me stond op te wachten.

En zo waren twee-en-een-halve maand weer voorbij gevlogen. Terug in Nederland, waar de zomer net zo warm is als de winter in Adelaide. Tja, verschil moet er wezen. Maar raar om terug te zijn is het wel.

Na ons vertrek uit Brizzy kwamen we in de avond aan in Adelaide. Onderdak vonden we bij een Spaanse vriend van Laurène, aan het strand van Glenelg. De zee zag er anders uit dan twee maanden ervoor. Harde wind en veel regen was het laatste beeld dat we van Australië mee naar huis namen. En bij aankomst in Holland niet veel beter… Tussen het daadwerkelijke vertrek en aankomst in Adelaide zat nog één dag. Gevuld met tassen pakken, een laatste rondje doen door de stad en afscheid nemen van de Australische vrienden. De gastvrijheid waar ik het in het beginstadium van mijn verblijf over had, werd maar weer es overduidelijk. We werden midden in de nacht naar ‘huis’ gereden na een avond uit en de volgende dag stonden ze allen klaar om ons tot op het laatste moment in de gate op het vliegveld uit te zwaaien. Helden!

De Preliminary Design fase is afgerond. Na een verblijf van vijf weken in Kathmandu en aanvullend nog twee weken in Nederland, ligt er een mooi 78 pagina dik boekwerk en een stapel van 11 A0 formaat CAD tekeningen op tafel van een herontwerp van het Summit Hotel.

Hoewel we weinig van de stad en het land hebben gezien, betreuren we dat niet al te erg. Het enige jammere is dat we de bergen alleen vanuit het vliegtuig hebben kunnen aanschouwen in verband met de smog en stof die boven de Kathmandu Valley hing. Maar we komen terug, al zou het alleen daarvoor zijn! Ons verblijf in het Summit Hotel was aangenaam en hebben er dan ook een mooie tijd gehad. Toch hebben we ook wel wat tempels gezien en cultuur gesnoven, maar ons werkende bestaan daar had ook z’n charme. En het mooie is, er komt waarschijnlijk een vervolg!

voor klikbare illustraties:

Op 12 januari 2010, ergens midden in de nacht wanneer Laurène en ik in ons appartement in Puerto del Carmen zijn, gaat mijn telefoon af. Een bericht uit het hoge noorden, waar het op dat moment 40 graden kouder is. Je bent oom. Sofie is geboren en ik ben oom geworden.

Nadat de eerste twee werkweken bij Queeste Architecten achter de rug waren, vertrokken Laurène en ik voor een 6-daagse reis naar Boliden, noord Zweden. ‘s Ochtends vol bepakt met tassen, bugaboo en Hollands rantsoen in de spits met de trein naar Schiphol, waanden we ons bij aankomst in Skellefteå in een andere wereld. Een droge lucht, veel sneeuw, -24 graden op de thermometer en eindeloze dennenbossen. Hein haalde ons op en bracht ons naar Boliden waar moeder en dochter van toen 17 dagen oud ons opwachtten.

Nog snel voor het échte werkende leven ging beginnen, maakten Laurène en ik een escape naar de zon. Voor een bodemtarief vlogen we de 9e januari 3000km naar het zuiden en landden we op het noordelijkste eiland van de Canarische Eilanden, Lanzarote. Bij aankomst wachtte ons een zonnetje, 24 graden en een groene Kia Picanto.

Al eerder was ik in Tenerife (2000), La Palma en La Gomera (2006) geweest en kon me daardoor wel een voorstelling maken hoe het in Lanzarote zou zijn. Toch is dit eiland qua landschap weer compleet anders. Grote vlaktes, eindeloze lavavelden, een ruiger landschap en nauwelijks groen. Her en der duiken er smetteloze witte dorpjes op uit de zwart-bruine vulkanische velden, af-en-toe een cactusveld en aan de kust kliffen met een woeste zee, of pittoreske zandstranden tussen de rotsen.

De reis zit er weer op. Een kleine vier weken in Azië. Wederom een onvergetelijke reis waarin we echt weer een hoop hebben meegemaakt en gezien. Rijkdom, hoge torens en nette straten in het centrum van Azië, Singapore. Een kort bezoekje aan de Petronas Towers in Kuala Lumpur. Vulkanen beklommen, een kleine week gerelaxed aan een groot kratermeer, Orang Oetangs gespot in de jungle, met becak door Medan getoerd, gedoken en gesnorkeld in turkooise zee tussen koralen, roggen en vele soorten tropische vissen, een honderdtal kilometers gemaakt met de motor en het epicentrum van de tsunami 2004 bezocht. Sumatra, Indonesië.

In vergelijking tot vorig jaar was deze reis toch wel weer anders. Sumatra is veel ongerepter dan de zuidelijkere eilanden. Als bouleh ben je hier nog echt een ongebruikelijke verschijning. De mensen zijn allemaal heel vriendelijk en minder aandringerig. Accommodatie is een stuk goedkoper, eten weer net iets duurder, maar goed, waar praat je dan over: een prijsverschil van misschien 5.000Rp, 0,35 euro… Met 1100 foto’s en mooie herinneringen op zak, op naar de volgende reis. Indonesië? Wie weet!

Complete verslag inclusief foto’s hier.

Afgelopen weekend was ik weer sinds tijden een aantal dagen in Bleau. Op vrijdagochtend vertrok ik samen met Jonathan en vriendin Shoshan richting zuiden. Eerste stop was Parijs; Laurène was daar al enige dagen en werd zodoende bijgevoegd in de overbeladen AX.
Tegen het einde van de middag parkeerden we in Franchard Isatis. Een leuk oranje en blauw circuit om op te warmen, en uiteindelijk een 7a op randjes gedaan en wat geprobeerd in L’Angle Ben’s, 7a+. Na enkele uurtjes begon het te schemeren en reden we naar de camping in Grez sur Loing waar een hoop bekenden uit het Nederlandse al stonden.

Weer terug in eigen land. Maar wat een bijzondere trip! Met -25 door een sneeuwwit, kraakhelder dennenbomen landschap rijden, de poolcirkel passerend, rendieren over de weg, lege pistes om vanaf te dalen en een ijshotel in het verre noorden van Zweden. Het was een kort verblijf maar met een vol programma. 3500 km gevlogen, 1200 km over de weg; een samenvatting van een coole trip!