Pieter Raat

De Preliminary Design fase is afgerond. Na een verblijf van vijf weken in Kathmandu en aanvullend nog twee weken in Nederland, ligt er een mooi 78 pagina dik boekwerk en een stapel van 11 A0 formaat CAD tekeningen op tafel van een herontwerp van het Summit Hotel.

Hoewel we weinig van de stad en het land hebben gezien, betreuren we dat niet al te erg. Het enige jammere is dat we de bergen alleen vanuit het vliegtuig hebben kunnen aanschouwen in verband met de smog en stof die boven de Kathmandu Valley hing. Maar we komen terug, al zou het alleen daarvoor zijn! Ons verblijf in het Summit Hotel was aangenaam en hebben er dan ook een mooie tijd gehad. Toch hebben we ook wel wat tempels gezien en cultuur gesnoven, maar ons werkende bestaan daar had ook z’n charme. En het mooie is, er komt waarschijnlijk een vervolg!

voor klikbare illustraties:

Op 12 januari 2010, ergens midden in de nacht wanneer Laurène en ik in ons appartement in Puerto del Carmen zijn, gaat mijn telefoon af. Een bericht uit het hoge noorden, waar het op dat moment 40 graden kouder is. Je bent oom. Sofie is geboren en ik ben oom geworden.

Nadat de eerste twee werkweken bij Queeste Architecten achter de rug waren, vertrokken Laurène en ik voor een 6-daagse reis naar Boliden, noord Zweden. ‘s Ochtends vol bepakt met tassen, bugaboo en Hollands rantsoen in de spits met de trein naar Schiphol, waanden we ons bij aankomst in Skellefteå in een andere wereld. Een droge lucht, veel sneeuw, -24 graden op de thermometer en eindeloze dennenbossen. Hein haalde ons op en bracht ons naar Boliden waar moeder en dochter van toen 17 dagen oud ons opwachtten.

Nog snel voor het échte werkende leven ging beginnen, maakten Laurène en ik een escape naar de zon. Voor een bodemtarief vlogen we de 9e januari 3000km naar het zuiden en landden we op het noordelijkste eiland van de Canarische Eilanden, Lanzarote. Bij aankomst wachtte ons een zonnetje, 24 graden en een groene Kia Picanto.

Al eerder was ik in Tenerife (2000), La Palma en La Gomera (2006) geweest en kon me daardoor wel een voorstelling maken hoe het in Lanzarote zou zijn. Toch is dit eiland qua landschap weer compleet anders. Grote vlaktes, eindeloze lavavelden, een ruiger landschap en nauwelijks groen. Her en der duiken er smetteloze witte dorpjes op uit de zwart-bruine vulkanische velden, af-en-toe een cactusveld en aan de kust kliffen met een woeste zee, of pittoreske zandstranden tussen de rotsen.

De reis zit er weer op. Een kleine vier weken in Azië. Wederom een onvergetelijke reis waarin we echt weer een hoop hebben meegemaakt en gezien. Rijkdom, hoge torens en nette straten in het centrum van Azië, Singapore. Een kort bezoekje aan de Petronas Towers in Kuala Lumpur. Vulkanen beklommen, een kleine week gerelaxed aan een groot kratermeer, Orang Oetangs gespot in de jungle, met becak door Medan getoerd, gedoken en gesnorkeld in turkooise zee tussen koralen, roggen en vele soorten tropische vissen, een honderdtal kilometers gemaakt met de motor en het epicentrum van de tsunami 2004 bezocht. Sumatra, Indonesië.

In vergelijking tot vorig jaar was deze reis toch wel weer anders. Sumatra is veel ongerepter dan de zuidelijkere eilanden. Als bouleh ben je hier nog echt een ongebruikelijke verschijning. De mensen zijn allemaal heel vriendelijk en minder aandringerig. Accommodatie is een stuk goedkoper, eten weer net iets duurder, maar goed, waar praat je dan over: een prijsverschil van misschien 5.000Rp, 0,35 euro… Met 1100 foto’s en mooie herinneringen op zak, op naar de volgende reis. Indonesië? Wie weet!

Complete verslag inclusief foto’s hier.

Afgelopen weekend was ik weer sinds tijden een aantal dagen in Bleau. Op vrijdagochtend vertrok ik samen met Jonathan en vriendin Shoshan richting zuiden. Eerste stop was Parijs; Laurène was daar al enige dagen en werd zodoende bijgevoegd in de overbeladen AX.
Tegen het einde van de middag parkeerden we in Franchard Isatis. Een leuk oranje en blauw circuit om op te warmen, en uiteindelijk een 7a op randjes gedaan en wat geprobeerd in L’Angle Ben’s, 7a+. Na enkele uurtjes begon het te schemeren en reden we naar de camping in Grez sur Loing waar een hoop bekenden uit het Nederlandse al stonden.

Weer terug in eigen land. Maar wat een bijzondere trip! Met -25 door een sneeuwwit, kraakhelder dennenbomen landschap rijden, de poolcirkel passerend, rendieren over de weg, lege pistes om vanaf te dalen en een ijshotel in het verre noorden van Zweden. Het was een kort verblijf maar met een vol programma. 3500 km gevlogen, 1200 km over de weg; een samenvatting van een coole trip!

Afgelopen week had ik het genoegen om te mogen genieten van heerlijke cappucini’s, pizza’s en pasta’s, spritze’s, prosecco, dolces en panini’s. Maar ook regen, want Venetië was alles behalve zonnig en droog.

Het was de tweede keer dat ik in Venetië was. De eerste keer in de zomer van 2007 samen met Laurène, nu met het Climate Adaptation Lab: 8 studenten en onze docente; was het minder toeristisch en leek de stad in handen van slechts de lokale bevolking. Reden voor een reisje naar Venetië was de waterproblematiek waarmee de stad te kampen heeft. Nog afgelopen december stond het water zo hoog, dat de stad plat lag. Lopen door de straten was nauwelijks meer mogelijk en boten konden niet meer onder de bruggen door varen.

Zes weken Indonesië. Een tijd waarin we hemelsbreed een kleine 2000km hebben afgelegd, van Jakarta in Java naar Maumere in Flores. Afstanden die overbrugd werden met vliegtuig, boot, trein, bus, bemo, paard-en-wagen, taxi en motor. Een reis langs eeuwenoude tempels, idylische bountystranden, jungles, imponerende dieren, prachtige onderwaterwerelden, toeristische oorden maar ook de niet-toeristische binnenlanden. Slingerend door de bergen, tot kotsen aan toe; grote groepen schoolkinderen lopend langs de wegen, vaak in combinatie met een kudde koeien. Aankomst in busterminals waar je gelijk een tiental bemochauffeurs om je heen had: “Transport, transport? Where you go sir? Taxi, taxi?” Verkopers in de straten en op de stranden, heerlijk eten, mooi weer en een warme heldere zee.

Het is traveltime. Nog geen drie weken was ik terug uit Shanghai, of ik zat alweer in het buitenland. Vier dagen veel eten, Weissbier drinken, fietsen en architectuur bekijken. Onder het mom van ‘bureaureis juni 2008′, zat ik met Queeste architecten in Berlijn.

Zestien dagen hard werken, uitgaan, high-lights bezoeken, met stokjes eten, 20 uur per dag leven, smog inademen, 431 km/h per trein reizen, in de hoogste bar ter wereld een biertje drinken, de grootste neon- en led-reclames die je maar kan voorstellen, de stad waar hoogbouw als paddenstoelen de grond uit reist, propvolle metro’s, honderdduizenden fietsen en brommers, enorme snelwegnetwerken 40 meter boven de grond en 17 miljoen Chinezen. Dat was het leven dat ik met 14 medestudenten in Shanghai leidde.