Pieter Raat

Vlak voor oud & nieuw naar Parijs gereden. Eigenlijk een jaarlijks terugkerende gewoonte. Wat nu sinds een aantal jaar een gewoonte binnen de gewoonte is geworden, is dat O&N in Bleau wordt gevierd. Op de 30e arriveerde ik in het bos. Vanuit Parijs zag ik al donkere wolken richting het bos gaan, snel nog een uurtje klimmen in Apremont. In totaal 5 boulders gedaan voordat de regen aan kwam zetten.

De twee dagen die volgden waren niet veel beter. Met een maximum gemeten temperatuur van 15 graden (!), zweette de rots gewoon al het vocht eruit en hing er op-, aan- en onder elk blok een gordijn van druppels. Klimmen, ho maar! Om 00:00u, nieuwjaar, miezerde het. Een aantal pijltjes vlogen flauwtjes de lucht in, champagne werd gedronken.

Het was even stil op de site. Druk met werk; het voorbereiden van een bezoek van onze Nepalese opdrachtgevers die dan wel, last-minute toch weer niet en dan toch weer wèl naar Nederland komen. Afspraken en Nepal, altijd een marge inplannen!

Eigenlijk sinds terugkomst uit Bleau weer vol aan de bak. Ons kantoor een face-lift gegeven, communicatie met onze Nepalese adviseurs opgepakt en daarmee de eerste drie projecten bouwklaar afgeleverd aan de aannemers die nog in de race zijn. Met de komst van de Nepalezen is fase 2 definitief ingeluid en kunnen we op buro zolder weer full-time aan de slag met een ontwerp voor het Summit Hotel hoofdgebouw – ‘t zogenaamde T-Project – waarin receptie, restaurant, bar, lounge en keuken komt.

Slechts twee volle dagen hebben we samen in Parijs. Eén daarvan wordt in beslag genomen door de misère rondom FeuVert, de ander door een mooie dag door de stad. Met de metro gaan we naar Bastille. Op Ile Saint-Louis willen we een fameus ijsje van de Berthillon maar die heeft zijn deuren in de vakantie periode gesloten. Bij Le St. Regis drinken we een koffie à 5,60€ (!), maar was wel lekker. Bij Institut du Monde Arabe staat het mobiele paviljoen van Zaha Hadid met een tentoonstelling over haar werk. Na bezoek hiervan en uitzicht over de stad vanaf het terras van het instituut – waar koffie 9 euro kost – lopen we door naar de Jardin des Plantes. Daar bezoeken we het Musee d’Histoire Naturelle en de Galerie de Paléontologie et d’Atonomie, kortom, we lopen tussen opgezette beesten en planten en een kudde aan skeletten van meer dan honderd jaar oud.
Als dag afsluiter de gebruikelijke Champs-Elysées; daarmee wordt soort van de vakantie afgesloten. De dag erop rijd ik naar Nederland, met nog steeds een lekkende versnellingsbak, al is het niet veel. Laurène blijft nog een dikke week in Parijs, maar die zie ik het weekend erna weer wanneer ik in Fontainebleau ben!

Op 25 juli verlaten we de Pyreneeën. Het regent aaneengesloten; boulderen zat er sowieso niet meer in. Door de ietwat late vertrektijd stranden we tegen zessen in Hasparren, in het Baskische Frankrijk waar we onze tent opzetten. We zitten midden in een wolk, het regent aaneengesloten en het waait hard. De dag erna vervolgen we onze weg en lopen een rondje door San Sebastian, net over de grens. Het weer wordt alsmaar beter en staan zelfs onder een blauwe lucht wanneer we de camping van Mutriku binnenrijden!

Pech nr.1: Bij het opzetten van de tent blijkt één tentstok te ontbreken. Na een telefoontje met doorweekt Hasparren, ligt de ontbrekende tentstok in het natte veld… Auto in, terug naar Hasparren waar we die ochtend nog hadden afgezworen hier ooit nog te komen.

Om voordeel te trekken uit het nadeel laten we de volgende dag de aandrijfassen van mijn Franse auto vervangen bij een Franse garage. Dit om kosten te besparen, maar ook omdat de Fransen die Franse auto’s wel zullen kennen. FeuVert in Anglet/ Bayonne knapte het zaakje op en wij kwamen 24 uur later weer terug op dezelfde camping in Mutriku – nu mét alle stokken.

Vanuit Mutriku doen we een dagje Bilbao, uiteraard om het Guggenheim Museum te bezoeken. Erg indrukwekkend en een must-see wanneer je in de buurt bent. Ook de stad zelf is leuk om te bezoeken.

Na de geitenballen op m’n bord in Kathmandu, kwam er gebakken kikker op m’n bord in Shenzhen. Ook in China eten ze rare dingen, eigenlijk een beetje alles wat je in Nederland niet zou eten. En, hoe meer bot, hoe beter. En dat is nog verdomd lastig afkluiven met twee stokjes in je hand!

Na twee intensieve weken van besprekingen, presentaties, site-visits en producten bekijken, was het tijd voor een weekje ‘vakantie’. Mijn goede vriend Peter, werkzaam als architect in Shenzhen, had ik al een tijdje niet gezien, en onder het mom van ‘ik ben toch in de buurt’ maakte ik een omweg van 10.000km om hem op te zoeken. Na landing in Hong Kong, reisde ik verder naar de grenspost Lo Wu waar Peter me stond op te wachten.

Doel van ons vierde bezoek aan Nepal was aanvankelijk de aannemersselectie afronden en vervolgens de schoppen de grond in zien te gaan als teken van startende werkzaamheden van de bouw. Maar, Nepal zou Nepal niet zijn wanneer er last-minute problemen op zouden treden. Vanaf half september zijn kamers al weer vrijgegeven voor boekingen – en al volgeboekt – maar volgens bouwplanningen van de aannemers zou de bouw pas op z’n vroegst eind oktober klaar kunnen zijn. Resultaat: uitstel van bouwactiviteit tot 1 december.

Ondanks deze vertraging zetten we onze voorgenomen werkzaamheden gewoon voort en zitten we met drie verschillende contractors rondom de tafel. Oriënterende gesprekken moeten uiteindelijk leiden tot een verantwoorde keuze die past binnen budget en te leveren kwaliteit en allen doen daarom ook hun best om grote indruk te maken. Eén partij nodigt ons na ons gesprek op Summit’s terras uit om mee te gaan naar zijn kantoor, vervolgens een site-visit bij een van hun projecten met aansluitend een diner in het Annapurna Hotel (5*). Vervoerd worden we in een grote terreinwagen die niet zou misstaan in de PC maar doen desondanks nog steeds een dik uur over een afstand van 4 kilometer. Indruk maakt deze directeur wel, maar of het helpt in de beslissing? Een aparte ervaring, dat zeker!

Gewapend met 2 liter oranjebitter en 2,5 kilo kaas zetten wij voet aan land in Nepal. Het is 30 april, 17:00u lokale tijd; de vrijmarkt rondom Summits zwembad zou nu ongeveer afgelopen moeten zijn, de receptie zal over ‘n uurtje van start gaan. Het is inmiddels de vierde keer in betrekkelijk korte tijd dat stempels in onze paspoorten worden gezet bij de border check, de chaos in en rondom het vliegveld is als vanouds. Maar, opvallend genoeg komen onze tassen er als eerste uit en dringen we ons door de menigte taxi chauffeurs die allen ons graag ergens heen willen rijden.

Het was even stil op de site, druk in de weer met het Nepal project en daardoor geen tijd voor een leven à la studententijd, laat staan een site update. Maarrrrrr…! Na acht weken lange dagen en weekenden door, is het eerste deelproject afgerond en is de aannemers selectie vandaag de dag van start gegaan! Om deze mijlpaal te vieren, vertrokken we afgelopen vrijdag na het submitten van de werktekeningen, onder de noemer van bedrijfsuitje naar Berdorf.

…mooie stad achter de bergen. Aankomst in Kathmandu is altijd speciaal. Is het niet het zicht op de prachtige Himalayan Range, dan is het wel de mensen in het toestel. Nepalezen kopiëren elkaar maar al te graag: Nepalees 1 vindt het knopje voor de ventilatie, vervolgens gaan 60 armen de lucht in om aan dat zelfde knopje te draaien, of, we razen nog even met 200 km/h over de landingsbaan en alle Nepalezen staan tegelijkertijd op om hun tas uit de bovenvakken te halen. En dan nog niet te spreken over de telefoons die tevergeefs op 34.000ft hoogte worden uitgeprobeerd, stewardessen die wel tientallen keren worden opgepiept voor een refill of het vlekkeloos uitlikken van de voedsel tray met alle geluiden van dien. Ja, aankomst in KTM is altijd speciaal.

Tussenstop in Nederland. Afgelopen dagen heerlijk uitgerust in Parijs. Geflaneerd over de Parijse boulevards en straten, lekkere pain au chocolats gegeten, toeristje gespeeld in Musée d’Orsay en het altijd drukke graf van Jim Morrison bezocht. Toch bijzonder als er na bijna 40 jaar dood zijn nog steeds voortdurend tientallen mensen rondom je graf staan. Oud en nieuw heb ik gevierd in La Chapelle-la-Reine, aan de rand van het grote boulderbos Bleau, samen met een stel Hagenese klimmers. Ondanks de hoge vochtigheidsgraad konden we toch nog twee dagen boulderen in 95.2 en zijn er zelfs 2 7a’s gevallen waarvan ik de namen ben vergeten. Nu tussen de bedrijven door weer even in Nederland want morgen gaan we weer naar Nepal om het project van de Meeting Facilities en Garden Wing de laatste fase in te boosten.