Pieter Raat

De Preliminary Design fase is afgerond. Na een verblijf van vijf weken in Kathmandu en aanvullend nog twee weken in Nederland, ligt er een mooi 78 pagina dik boekwerk en een stapel van 11 A0 formaat CAD tekeningen op tafel van een herontwerp van het Summit Hotel.

Hoewel we weinig van de stad en het land hebben gezien, betreuren we dat niet al te erg. Het enige jammere is dat we de bergen alleen vanuit het vliegtuig hebben kunnen aanschouwen in verband met de smog en stof die boven de Kathmandu Valley hing. Maar we komen terug, al zou het alleen daarvoor zijn! Ons verblijf in het Summit Hotel was aangenaam en hebben er dan ook een mooie tijd gehad. Toch hebben we ook wel wat tempels gezien en cultuur gesnoven, maar ons werkende bestaan daar had ook z’n charme. En het mooie is, er komt waarschijnlijk een vervolg!

voor klikbare illustraties:

De laatste dag in Nepal is aangebroken. De opdracht is nagenoeg afgesloten, nu gaan we in Nederland nog zo’n twee weken werken aan de laatste uitwerkingen van ons planvoorstel, maken de presentatie en presenteren een mooi boekwerk.

De laatste week was een onstuimige week. Na het grote oranje feest in het Summit Hotel voor Koninginnedag was de sfeer de dag erna totaal anders. 150.000 Maoisten kwamen van heinde en verre naar de stad en spanden zich samen tegen het huidige overheidsbestel. Gevolg: stakingen totdat de minister president aftreedt. En met stakingen bedoel ik niet stakingen van NS schoonmakers ofzo, nee, alles en iedereen noodgedwongen in staking, in het complete land! Wie zich niet houdt aan de stakingen wordt bedreigd, in elkaar geslagen of zijn shop/restaurant/voertuig wordt in de fik gestoken.

Het leven in Kathmandu gaat er anders aan toe dan in Delft. We hebben een groot appartement op vijf minuten lopen van het Summit Hotel dat elke twee dagen schoongemaakt wordt door de schoonmaakster. En wanneer we ‘s avonds terug komen van ‘kantoor’ wacht onze guard ons op en sluit hij het hek achter ons. Als we geluk hebben kunnen we met de schakelaar het licht aandoen, anders moeten we wat knoppen omzetten en gaat de noodverlichting aan die draait op drie grote accu’s. Kathmandu heeft niet genoeg energie om 24 uur per dag te voorzien in elektriciteit. Op tafel ligt een schema waarin per dag staat wanneer er wèl en wanneer er géén stroom is; hierdoor draaien huishoudens 12 uur per dag op aggregaten of accusystemen.

Een ander groot probleem is water. Deze maanden heerst er extreme droogte en is er gewoonweg niet genoeg water om huishoudens te voorzien van stromend water. In principe zijn huizen wel aangesloten op ‘een’ leidingnet, maar degene met de sterkste waterpompinstallatie tapt het meeste water af. Voor publieke waterbronnen staan lange rijen waarin tientallen mensen uren wachten om eindelijk aan de beurt te komen zodat ze al hun meegebrachte emmers en kannen kunnen vullen aan een miezerig straaltje. De rijkeren hebben een watertank onder hun huis en kopen eens in de zoveel tijd een watertanker van 12.000 liter voor Rs 1.700, 15 euro; voor velen (meer dan) een maandloon.

Namaste! De eerste week zit erop. We zijn beland in een idyllisch oord, werkelijk een groene oase aan de rand van de Kathmandu Valley, het Summit-Hotel. Een week geleden kwamen we hier aan. Een vlucht via Londen en Qatar, geheel niet onaangenaam, werd de landing ingezet in Nepal. Vanuit het raam waren bergtoppen goed te zien, maar al snel vlogen we een laag smog in waardoor we op de dag van vandaag nog geen Himalaya hebben gezien.

Alles is piekfijn hier geregeld. Niet alleen voor ons, maar ook voor reguliere gasten van het Hotel. Er is volop aanwezigheid van personeel, de keuken is uitstekend en de plek is prachtig. Dertig kamers (Garden Wing) rondom een prachtige tuin met allerlei planten, bomen en een zwembad. Twintig kamers (Himalayan View Wing) met een weids uitzicht over de Kathmandu Valley (in April kan je de Himalaya hiervandaan helaas niet zien), dan nog tien kamers in het Holland House, waar het ooit begon en enkele appartementen in de Summit Tower. Centraal op het terrein staat het restaurant met de keuken waar zowel aan de noord- als de zuidzijde terrassen zijn. Omdat het Hotel volgeboekt is, hebben wij een appartement op 5 minuten lopen hiervandaan. Heel riant en van alle gemakken voorzien.

Deze week wordt de laatste hand gelegd aan de voorbereidingen voor het werk wat ons (mij en Jonathan) te wachten staat in Nepal. De laatste tekeningen worden gescand, back-ups worden gemaakt, schetsrollen en stiften worden ingekocht en de laatste werkdagen worden afgevinkt. Iedereen aan wie ik vertel dat ik binnenkort naar Nepal ga, vraagt me of ik er ga klimmen. Nee is daarop het antwoord. Wat ik er wel ga doen? Een korte historie volgt:

In 1974 gingen vier heren voor hun afstudeeronderzoek naar Nepal. Daar huurden zij een huis wat later het Holland House werd gedoopt. Eén van die heren betrof mijn vader en kan daar nog heel wat mooie verhalen over vertellen. In de jaren die erop volgden, werd het domein rondom dit huis door één van de andere drie aangekocht en uitgebreid en zo ontstond het Summit Hotel op de Kopundol Heights te Kathmandu. Een locatie aan de rand van de Kathmandu Valley met een prachtig uitzicht op de Himalaya. In de 30+ jaar dat het Summit Hotel er inmiddels staat, is er een hoop aan gebouwd, gesloopt en verbouwd. En anno 2010 heeft het Hotel een uitbreiding nodig. Het moment waarop Pieter Raat en Jonathan Cramers zich erin gaan mengen!

En zo was het alweer een maand geleden dat er iets verscheen op deze blog. Ja, het zijn drukke tijden. Niet echt gewend na zeven jaar en nog wat studeren waarin je je eigen tijd kan indelen. Nee, nu wordt er full-time gewerkt en is vrije tijd schaars. Inmiddels werk ik al zo’n twee maanden bij Queeste Architecten en spendeer ik één dag per week op de TU waar ik werkzaamheden verricht voor de Delft Research Initiatives. ‘s Weekends hang ik nog af en toe een doekje op langs de snelweg, zo ook laatst in Tilburg voor de gemeenteraadsverkiezingen, waar de hele delegatie vol spanning het moment af wachtte totdat hun partijletters over de rand werden gegooid. KLIK. Ook het klimmen (boulderen) wordt langzaamaan weer opgepakt, en beetje bij beetje kom ik weer op niveau. Laurène is inmiddels vijf weken down under, en zelf ga ik down under in juni waar ik onlangs mijn visum voor heb ontvangen. Waar ik ook een visum voor heb ontvangen is Nepal. Maar daarover later meer. Einde update.

Nog snel voor het échte werkende leven ging beginnen, maakten Laurène en ik een escape naar de zon. Voor een bodemtarief vlogen we de 9e januari 3000km naar het zuiden en landden we op het noordelijkste eiland van de Canarische Eilanden, Lanzarote. Bij aankomst wachtte ons een zonnetje, 24 graden en een groene Kia Picanto.

Al eerder was ik in Tenerife (2000), La Palma en La Gomera (2006) geweest en kon me daardoor wel een voorstelling maken hoe het in Lanzarote zou zijn. Toch is dit eiland qua landschap weer compleet anders. Grote vlaktes, eindeloze lavavelden, een ruiger landschap en nauwelijks groen. Her en der duiken er smetteloze witte dorpjes op uit de zwart-bruine vulkanische velden, af-en-toe een cactusveld en aan de kust kliffen met een woeste zee, of pittoreske zandstranden tussen de rotsen.

Terugblikkend op 2009 kan ik niet ontevreden zijn. Afgestudeerd, mooie reizen gemaakt, gezond en gelukkig. Zoals de afgelopen drie jaar werd ook dit jaar het jaar afgesloten in Parijs. Samen met 10 vriendinnen van Laurène (en ik) werd het nieuwe jaar ingeluid.
Om de Parijse drukte te ontsnappen begaf ik me het eerste weekend van 2010 in het bos van Bleau, samen met een stoet Haagse en Amsterdamse lui. Stralende dagen, erg koud, 2 7a’s en een hoop gezelligheid. Terug in Parijs werd de stad verder ontdekt en werden de spullen weer bij elkaar gezocht voor terugkeer naar Delft. Nu weer in Nederland, waar ik per 18 januari aan de slag kan bij Queeste Architecten. Mooie reizen in het vooruitzicht, en leuke banen in de pocket! Kortom, 2010, dat gaat nog wat beloven!

Inmiddels is het alweer een paar weekjes geleden sinds de laatste post; tijd voor een update!

Anderhalve maand is reeds gepasseerd na het behalen van de MSc-degree. Er is tijd geweest voor reflectie, maar ook tijd voor het maken van plannen voor de toekomst. Qua werk loopt het allemaal niet zo slecht. Slechts één week na m’n afstuderen kon ik al in loondienst bij de TU. Aangenomen door de faculteit Civiele Techniek zet ik enkele werkzaamheden voort voor het Climate Adaptation Lab. Daarnaast worden de snelwegreclame’s ondanks weer en wind zo nu en dan nog gewisseld – hier – en werk ik nu tijdelijk als administratief medewerker – professioneel copy-paster – bij een scholengemeenschap.

Sinds iets meer dan een week mag ik me Ir. noemen. Velen vragen me of ik nu in een diep zwart gat ben gevallen. Nee, nog niet. Na een weekendje feesten ging alles gewoon weer door.

Allereerst kwam ik weer samen met m’n medestudenten om de laatste hand te leggen aan de voorbereidingen voor de Dag van Maarssen, een congres waar we een uur lang het hoofdpodium tot onze beschikking hadden en gedebatteerd zou worden over onze afstudeerprojecten in de maatschappij. Ten tweede was Hein nog enkele dagen in Nederland en kon een ooit gemist bedrijfsuitje herhaald worden en gingen we getweeën naar Roosendaal voor enkele indoor skydive vluchten 1 2. Ten derde vond ik na 2 maanden weer de tijd om aan wat grepen te hangen en klom daarom in het weekend zo’n 60 boulders in Monk. En ten vierde was afgelopen maandag het jaarlijkse bedrijfsuitje van Height Specialists waarvoor we een dag lang in de haven van Rotterdam verbleven. We kregen een cursus off shore technieken – oa. red jezelf uit een zinkende helikopter – en stuiterden met 80km/h over de Maas met een RIB (Rigid Inflatable Boat). Ik vrees dat het helaas niet in deze trend zal doorzetten, dus wie weet… komt dat zwarte gat toch.