Pieter Raat

In december 2012 werd ik benaderd door een oud studiegenoot die nu woont en werkzaam is in het Turkse Istanbul. Walltopia, één van de grootste klimwanden bouwers in de wereld, had een prijsvraag uitgeschreven voor een ontwerp van een activiteiten centrum waarin een klimhal een groot deel van het programma was. De reden dat Christian contact met me opnam, was dat het misschien een leuk idee was om de kennis en kunde in architectuur en klimsport te bundelen en samen aan dit project mee te doen. Na een aantal skype sessies in januari, zaten ik en Jonathan namens buro zolder niet lang daarna in Istanbul.

In de acht dagen dat we er waren, werd er natuurlijk hard gewerkt. De avond van aankomst werden al de eerste dingen doorgesproken en de dagen die erop volgden, waren van ‘s ochtends vroeg tot ver in de nacht. We werkten óf bij Christian thuis, óf op zijn werk bij MTF Proje dat ook in het team zat. En onder de teamnaam TurNed knalden we in een week tijd een concept eruit wat een basis vormde voor het individueel op afstand uitwerken van het plan.

Na 40 uur in thuisbasis Delft, was ik weer onderweg naar een nieuwe bestemming, België ditmaal. Vanuit Utrecht reden Joost en ik naar Berrie en zijn familie. Lekker gegeten en klimfilms gekeken; goed om in de mood te komen om nogmaals Du Glucose Pour le Moineau, 8a, in te stappen. Dit gebeurde op zondag. Opwarmen van setje naar setje; alle passen voelden goed. In m’n beste poging kwam ik voorbij het stuk met de bidoigts, maar gleed, niet eens compleet verzuurd, van een randje af en trok een flinke flapper in m’n linker handpalm en een gaatje in m’n middelvinger. Kortom, wéér niet gelukt en bloeden. Toch echt meer duur trainen…

Inmiddels weer dik twee weken terug van de Nieuw Zeelandse herfst naar de Hollandse lente. Nouja, lente. Het lijkt hier wel herfst… In de zeven weken dat ik weg was, ben ik in Nepal en Nieuw Zeeland geweest. Bijzonder om deze compleet verschillende landen in één te combineren. De reisverslagen zijn inmiddels gemaakt en gepubliceerd; in deze post kan je alle afzonderlijke posts en foto’s terug vinden. Op naar een volgende reis!

Ondanks alle dagen die ik hier in Nepal heb doorgebracht, blijft Nepal me verbazen. Niet alleen hoe hier wordt gewerkt maar ook op stedenbouwkundig gebied. Het volgende: Het ministerie van transport heeft een doos uit de kelder gehaald. We gaan terug naar het jaar 1977, de tijd waaruit de doos stamt. Daarin lagen stedenbouwkundige tekeningen over hoe de stad zich zou moéten ontwikkelen in de toekomst. Toen, nog geen 200.000 inwoners, prima ontsluiting met de ‘ringroad’. Summit bestond toen nog niet eens, en toen Summit in 1980 van start ging, lag het te midden van de rijstvelden. En nu, 1.440.000 inwoners, nog steeds dezelfde ‘ringroad’ met 25 keer meer verkeer en Summit is opgeslokt door stedelijke bebouwing van een kaliber extreem hoge dichtheid. Binnenkijken bij de buren of gewoon een groot gebouw op een meter van je buurman plaatsen (niet bij Summit hoor); het is aan de orde van de dag. Die ringroad, lees: een vierbaansweg rond de stad met kuilen en her en der een koe op de weg die je moet ontwijken, is dus in al die jaren niet aangepakt. Met de toenemende verkeerschaos, -inwonersaantal en -bebouwing is aanpak van het wegensysteem onvermijdelijk. Door de grote verdichting van de stad dijen de gebouwen uit, wordt er wat aan gebouwd, bijgeplakt, je kent het wel. En toen… op een zekere dag in 2012, niet toen het eigenlijk al nodig was, werd een doos uit 1977 gevonden. Een dag later begonnen bulldozers met het schoonvegen en sloopten door de weken heen muren en illegaal geplaatste gebouwen en huizen aan het stratenplan van toen zien hun grondgebied met 3 meter verkleinen. Zonder pardon. Ook langs het terrein van Summit stond in ’77 een weg gepland. Verder dan een paadje tussen de huizen door is het nooit gekomen. Hoe het er over een jaar uitziet?

Het is alweer negen maanden geleden dat we hier waren. De laatste keer hier spraken we met verschillende aannemers die de bouwplannen konden uitvoeren, kozen we armaturen, toiletpotten en douchekoppen en gingen we aan de slag met het maken van de werktekeningen. Eind oktober kwam er Nepalees nieuws. De bouw – die in december j.l. gepland stond – werd door overheidsstrubbelingen, banken en corruptie opgeschort tot een nog nader te bepalen datum; die datum wordt nog steeds nader bepaald.

Sinds gisteren ben ik weer in het Summit Hotel. Jonathan komt met een andere vlucht vanavond aan. In de afgelopen weken hebben we (buro zolder) een ontwerp gemaakt voor een tijdelijke upgrade van de Garden Wing kamers. Door de grote bouwplannen die komen gingen, was onderhoud niet meer gepleegd. Nu de plannen even in de koelkast liggen, krijgen de kamers een nieuw interieur totdat muren echt doorgebroken worden en Summit 2.0 verrijst.

Vlak voor oud & nieuw naar Parijs gereden. Eigenlijk een jaarlijks terugkerende gewoonte. Wat nu sinds een aantal jaar een gewoonte binnen de gewoonte is geworden, is dat O&N in Bleau wordt gevierd. Op de 30e arriveerde ik in het bos. Vanuit Parijs zag ik al donkere wolken richting het bos gaan, snel nog een uurtje klimmen in Apremont. In totaal 5 boulders gedaan voordat de regen aan kwam zetten.

De twee dagen die volgden waren niet veel beter. Met een maximum gemeten temperatuur van 15 graden (!), zweette de rots gewoon al het vocht eruit en hing er op-, aan- en onder elk blok een gordijn van druppels. Klimmen, ho maar! Om 00:00u, nieuwjaar, miezerde het. Een aantal pijltjes vlogen flauwtjes de lucht in, champagne werd gedronken.

Het was even stil op de site. Druk met werk; het voorbereiden van een bezoek van onze Nepalese opdrachtgevers die dan wel, last-minute toch weer niet en dan toch weer wèl naar Nederland komen. Afspraken en Nepal, altijd een marge inplannen!

Eigenlijk sinds terugkomst uit Bleau weer vol aan de bak. Ons kantoor een face-lift gegeven, communicatie met onze Nepalese adviseurs opgepakt en daarmee de eerste drie projecten bouwklaar afgeleverd aan de aannemers die nog in de race zijn. Met de komst van de Nepalezen is fase 2 definitief ingeluid en kunnen we op buro zolder weer full-time aan de slag met een ontwerp voor het Summit Hotel hoofdgebouw – ‘t zogenaamde T-Project – waarin receptie, restaurant, bar, lounge en keuken komt.

Slechts twee volle dagen hebben we samen in Parijs. Eén daarvan wordt in beslag genomen door de misère rondom FeuVert, de ander door een mooie dag door de stad. Met de metro gaan we naar Bastille. Op Ile Saint-Louis willen we een fameus ijsje van de Berthillon maar die heeft zijn deuren in de vakantie periode gesloten. Bij Le St. Regis drinken we een koffie à 5,60€ (!), maar was wel lekker. Bij Institut du Monde Arabe staat het mobiele paviljoen van Zaha Hadid met een tentoonstelling over haar werk. Na bezoek hiervan en uitzicht over de stad vanaf het terras van het instituut – waar koffie 9 euro kost – lopen we door naar de Jardin des Plantes. Daar bezoeken we het Musee d’Histoire Naturelle en de Galerie de Paléontologie et d’Atonomie, kortom, we lopen tussen opgezette beesten en planten en een kudde aan skeletten van meer dan honderd jaar oud.
Als dag afsluiter de gebruikelijke Champs-Elysées; daarmee wordt soort van de vakantie afgesloten. De dag erop rijd ik naar Nederland, met nog steeds een lekkende versnellingsbak, al is het niet veel. Laurène blijft nog een dikke week in Parijs, maar die zie ik het weekend erna weer wanneer ik in Fontainebleau ben!

Op 25 juli verlaten we de Pyreneeën. Het regent aaneengesloten; boulderen zat er sowieso niet meer in. Door de ietwat late vertrektijd stranden we tegen zessen in Hasparren, in het Baskische Frankrijk waar we onze tent opzetten. We zitten midden in een wolk, het regent aaneengesloten en het waait hard. De dag erna vervolgen we onze weg en lopen een rondje door San Sebastian, net over de grens. Het weer wordt alsmaar beter en staan zelfs onder een blauwe lucht wanneer we de camping van Mutriku binnenrijden!

Pech nr.1: Bij het opzetten van de tent blijkt één tentstok te ontbreken. Na een telefoontje met doorweekt Hasparren, ligt de ontbrekende tentstok in het natte veld… Auto in, terug naar Hasparren waar we die ochtend nog hadden afgezworen hier ooit nog te komen.

Om voordeel te trekken uit het nadeel laten we de volgende dag de aandrijfassen van mijn Franse auto vervangen bij een Franse garage. Dit om kosten te besparen, maar ook omdat de Fransen die Franse auto’s wel zullen kennen. FeuVert in Anglet/ Bayonne knapte het zaakje op en wij kwamen 24 uur later weer terug op dezelfde camping in Mutriku – nu mét alle stokken.

Vanuit Mutriku doen we een dagje Bilbao, uiteraard om het Guggenheim Museum te bezoeken. Erg indrukwekkend en een must-see wanneer je in de buurt bent. Ook de stad zelf is leuk om te bezoeken.

Na de geitenballen op m’n bord in Kathmandu, kwam er gebakken kikker op m’n bord in Shenzhen. Ook in China eten ze rare dingen, eigenlijk een beetje alles wat je in Nederland niet zou eten. En, hoe meer bot, hoe beter. En dat is nog verdomd lastig afkluiven met twee stokjes in je hand!

Na twee intensieve weken van besprekingen, presentaties, site-visits en producten bekijken, was het tijd voor een weekje ‘vakantie’. Mijn goede vriend Peter, werkzaam als architect in Shenzhen, had ik al een tijdje niet gezien, en onder het mom van ‘ik ben toch in de buurt’ maakte ik een omweg van 10.000km om hem op te zoeken. Na landing in Hong Kong, reisde ik verder naar de grenspost Lo Wu waar Peter me stond op te wachten.