Pieter Raat

In 2004 was ik voor het eerst en tevens voor het laatst in de Franken. Waarschijnlijk de verkeerde gebiedjes bezocht – enigszins teleurgesteld na het zien van de Klagenmauer toentertijd – en tevens met allemaal mensen die er nooit eerder waren geweest; afgezworen er ooit nog heen te gaan. Echter, afgelopen weekend toch poging twee gewaagd. Met Jonathan, Aukje en Amber donderdagnacht naar het oosten gescheurd. Bij het vallen van de ochtendgloren stonden we op een grasveld naast Ingmar en zijn vriendin en zoontje gebivakkeerd; het weer was mwah.

Gedurende de dag kwam er nog een hele groep – klimmers, niet-klimmers en kinderen – vanuit Potsdam. Daardoor bezochten we de wat makkelijkere gebiedjes, en tevens door de vermoeidheid van de nachtelijke rit werden er vrijdags meer taartjes van Oma gegeten dan routes geklommen.

In het weekend verslechterde het weer. Zaterdag een druilerige dag, fris en zwaar bewolkt, zondag pas in de namiddag een zonnetje. Zo’n twee uur voor vertrek toch nog een wel aardige wand opgezocht: de Christinenwand en daar nog twee 8+en geklommen waar ik tevens ook kennis maakte met het gaatjesklimmen – au! De sfeer was top, het weer en omstandigheden zaten helaas niet echt mee, daardoor nog niet overtuigd dat de Franken écht der Hammer is en daarom wil ik het nog zeker een derde kans geven. Binnenkort, wie weet!

Na de geitenballen op m’n bord in Kathmandu, kwam er gebakken kikker op m’n bord in Shenzhen. Ook in China eten ze rare dingen, eigenlijk een beetje alles wat je in Nederland niet zou eten. En, hoe meer bot, hoe beter. En dat is nog verdomd lastig afkluiven met twee stokjes in je hand!

Na twee intensieve weken van besprekingen, presentaties, site-visits en producten bekijken, was het tijd voor een weekje ‘vakantie’. Mijn goede vriend Peter, werkzaam als architect in Shenzhen, had ik al een tijdje niet gezien, en onder het mom van ‘ik ben toch in de buurt’ maakte ik een omweg van 10.000km om hem op te zoeken. Na landing in Hong Kong, reisde ik verder naar de grenspost Lo Wu waar Peter me stond op te wachten.

Het gebeurt zelden dat we buiten Kathmandu komen. Ons programma is zo vol dat er van vrije tijd nauwelijks sprake is. Maar om ons verblijf toch ook een beetje aangenaam te maken hebben we in de afgelopen 2 weken maarliefst twee ochtenden vrij kunnen plannen.

Ochtend 1: Nog niet helemaal in het Nepalese ritme gaat de wekker dit keer wel errug vroeg. Om kwart voor acht nemen we de taxi naar Thamel. Onderweg worden we aangehouden door een politiedame die onze beste bestuurder een bekeuring geeft van maarliefst 100 NRS – 1 Euro – omdat er iets niet helemaal klopt met de registratie. De taxi zelf zou in Nederland niet eens roadworthy zijn, maar daar doen ze in Nepal helemaal niet moeilijk over – zolang het rijdt, maakt het allemaal niks uit. In Thamel meeten we met onze Amerikaanse vriend en gaan samen met hem, een aantal Noren en een Nepalees per mountainbike richting Chobar. Daar touren we via single tracks door de rijstvelden en gaan we downhill weer terug richting Kathmandu; om 14:00u weer een afspraak met een leverancier.

Doel van ons vierde bezoek aan Nepal was aanvankelijk de aannemersselectie afronden en vervolgens de schoppen de grond in zien te gaan als teken van startende werkzaamheden van de bouw. Maar, Nepal zou Nepal niet zijn wanneer er last-minute problemen op zouden treden. Vanaf half september zijn kamers al weer vrijgegeven voor boekingen – en al volgeboekt – maar volgens bouwplanningen van de aannemers zou de bouw pas op z’n vroegst eind oktober klaar kunnen zijn. Resultaat: uitstel van bouwactiviteit tot 1 december.

Ondanks deze vertraging zetten we onze voorgenomen werkzaamheden gewoon voort en zitten we met drie verschillende contractors rondom de tafel. Oriënterende gesprekken moeten uiteindelijk leiden tot een verantwoorde keuze die past binnen budget en te leveren kwaliteit en allen doen daarom ook hun best om grote indruk te maken. Eén partij nodigt ons na ons gesprek op Summit’s terras uit om mee te gaan naar zijn kantoor, vervolgens een site-visit bij een van hun projecten met aansluitend een diner in het Annapurna Hotel (5*). Vervoerd worden we in een grote terreinwagen die niet zou misstaan in de PC maar doen desondanks nog steeds een dik uur over een afstand van 4 kilometer. Indruk maakt deze directeur wel, maar of het helpt in de beslissing? Een aparte ervaring, dat zeker!

Gewapend met 2 liter oranjebitter en 2,5 kilo kaas zetten wij voet aan land in Nepal. Het is 30 april, 17:00u lokale tijd; de vrijmarkt rondom Summits zwembad zou nu ongeveer afgelopen moeten zijn, de receptie zal over ‘n uurtje van start gaan. Het is inmiddels de vierde keer in betrekkelijk korte tijd dat stempels in onze paspoorten worden gezet bij de border check, de chaos in en rondom het vliegveld is als vanouds. Maar, opvallend genoeg komen onze tassen er als eerste uit en dringen we ons door de menigte taxi chauffeurs die allen ons graag ergens heen willen rijden.

Pasen was dit jaar warm. Na een zonnige dag langs de Amsterdamse grachten werd er last-minute besloten de auto te pakken naar het zuiden. En zo gezegd, zo gedaan kwamen we in de nacht van zaterdag op zondag aan in de Parijse buitenstad St. Germain en Laye. Bleau onthouden tijdens deze paaszondag kon natuurlijk niet en zo werden heel wat boulders van het blauwe en rooie circuit in 95.2 afgesnoeid. Bovenop een heuvel was dit misschien niet de beste keuze, maar ach… Tegen de avond rijden Laurène en ik weer richting Parijse Peripherique, uiteraard gestrand in een file. Maandag houdt de zon de stand hoog en wordt er gepicknicked. Rond zes scheuren we weer naar Holland, Paasweekend was top!

Het was even stil op de site, druk in de weer met het Nepal project en daardoor geen tijd voor een leven à la studententijd, laat staan een site update. Maarrrrrr…! Na acht weken lange dagen en weekenden door, is het eerste deelproject afgerond en is de aannemers selectie vandaag de dag van start gegaan! Om deze mijlpaal te vieren, vertrokken we afgelopen vrijdag na het submitten van de werktekeningen, onder de noemer van bedrijfsuitje naar Berdorf.

Na nog geen drie dagen in Nederland vertrokken Laurène en ik naar Les Angles in de Pyreneeën. Naar de sneeuw en op bezoek bij Sandra en Greg, de zus van Laurène. Vanuit een nat Holland, kwamen we aan in een zonnig en stralend Perpignan. Vervolgens nog twee uur en route per auto naar Les Angles. Onderweg was jammer genoeg weinig sneeuw te zien, echter zijn de pistes hier goed volgespoten door de aanwezige sneeuwkanonnen, maar toch zijn niet alle liften open.

…mooie stad achter de bergen. Aankomst in Kathmandu is altijd speciaal. Is het niet het zicht op de prachtige Himalayan Range, dan is het wel de mensen in het toestel. Nepalezen kopiëren elkaar maar al te graag: Nepalees 1 vindt het knopje voor de ventilatie, vervolgens gaan 60 armen de lucht in om aan dat zelfde knopje te draaien, of, we razen nog even met 200 km/h over de landingsbaan en alle Nepalezen staan tegelijkertijd op om hun tas uit de bovenvakken te halen. En dan nog niet te spreken over de telefoons die tevergeefs op 34.000ft hoogte worden uitgeprobeerd, stewardessen die wel tientallen keren worden opgepiept voor een refill of het vlekkeloos uitlikken van de voedsel tray met alle geluiden van dien. Ja, aankomst in KTM is altijd speciaal.

Tussenstop in Nederland. Afgelopen dagen heerlijk uitgerust in Parijs. Geflaneerd over de Parijse boulevards en straten, lekkere pain au chocolats gegeten, toeristje gespeeld in Musée d’Orsay en het altijd drukke graf van Jim Morrison bezocht. Toch bijzonder als er na bijna 40 jaar dood zijn nog steeds voortdurend tientallen mensen rondom je graf staan. Oud en nieuw heb ik gevierd in La Chapelle-la-Reine, aan de rand van het grote boulderbos Bleau, samen met een stel Hagenese klimmers. Ondanks de hoge vochtigheidsgraad konden we toch nog twee dagen boulderen in 95.2 en zijn er zelfs 2 7a’s gevallen waarvan ik de namen ben vergeten. Nu tussen de bedrijven door weer even in Nederland want morgen gaan we weer naar Nepal om het project van de Meeting Facilities en Garden Wing de laatste fase in te boosten.