Pieter Raat

Hemelvaart. Twee daagjes gewerkt na terugkomst uit Zweden, en dan weer onderweg naar Bleau. Samen met de familie H. per auto naar het zuiden. Delen van de reis zat ik ingeklemd tussen twee kinderstoeltjes, maar toch ging de reis snel. Al om 14:00u tikten we Melun aan; een uurtje later stonden we in Dame Jouanne. Job, Melle en Quirijn waren bezig in L’Angle Parfait, 7b. Dat leek me ook wel wat en zodoende deed ik ook wat pogingen. Helaas pindakaas gleed mijn voet van de hoge tree weg bij het aanzetten naar de eindrand en draaide ik in mijn val waardoor ik gedraaid tussen mat en wand landde. Beide voeten kregen een flinke optater, m’n linker op m’n hakbot door de landing op een stuk rots, m’n rechtervoet aan de bovenkant door een knak naar rechts. Even was ik bang dat het na nog geen één boulder einde verhaal zou zijn, maar de schade viel mee. Ik liep de dagen wat mank en het was wat ‘gevoelig’ bij de afsprong, maar het was niet opgezwollen of iets dergelijks. Hoe dan ook was dag één wel voorbij.

Dag twee maar rustig aan gedaan. We gingen naar Buthiers. De hoge boulders vermeed ik en zodoende stapten we met z’n allen Les Monos, 7a, in.

Dag drie naar Cuvier Chatillon. Een eind ´strompelen´. En dat tussen kleine buitjes door, afgewisseld door zon die volop scheen. De blokken waren droog en score van de dag was Bleau´s Art, 7b.

Dag vier brak alweer aan. Mont Ussy vandaag. Wat vijfjes en zesjes gedaan. En verder nog wat in het zonnetje gelegen. Iets wat in Nederland op dat moment niét kon blijkbaar want daar was het weer ronduit slecht. Even genieten nog dus en in de middag weer richting noorden. Hemelvaart is voorbij. Werk roept en Pinksteren komt er aan!

En zo stonden Laurène en ik afgelopen vrijdag al om 04:14u op het station in Delft op de trein te wachten naar Schiphol. Een vroegertje, maar daardoor zetten we wel al om 09:00u voet aan land in Stockholm en hadden we nog de hele dag voor ons. Hein haalde ons op, samen met mijn kleine nichtje Sofie. Na een koffie in het centrum ging Hein voor werk naar een vergadering en gingen wij met Sofie naar Skansen, een soort van openlucht museum met dierentuin. Een erg leuke dag. Maar de echte reden voor ons bezoekje was natuurlijk de nieuwe aanwinst in de familie.

De overige dagen bleven we in en om het huis. Buiten in het zonnetje zitten, beetje fietsen, naar de speeltuin met Sofie en boodschappen doen. Heel relaxed allemaal. Leuk om weer eens langs te zijn geweest; is ook al weer bijna een jaar geleden. En maandag, maandag gingen we met de avond vlucht weer naar huis. KLIK!

Tijd om er weer even uit te gaan. Al een tijdje niet naar Parijs geweest, dus de paasdagen als excuus gebruikt om er vier dagen tussenuit te gaan. In de loop van Goede Vrijdag zuidwaarts gereden waar we in de namiddag aankwamen in het 17e arrondissement. Lekker gegeten en weer uren lang gelopen door de stad die ik steeds beter en beter leer kennen. Zondag, eerste paasdag, trok de lucht open en schaarden we ons tussen alle Parisiens op de perifierique voor twee daagjes Bleau. Na het opzetten van ons tentje, reden we naar Rocher aux Sabots waar we duidelijk niet de enige waren. Een ware kermis had zich rondom de blokken voltrokken; zo was het moeilijk een boulder voor onszelf te vinden. Ook de camping in Grez sur Loing zat bomvol, maar het was wel gezellig rondom het kampvuur met Jon, Aukje en Amber. In de hoop op maandag minder drukte te treffen, gingen we naar Apremont. Maar ook daar waren we niet alleen. Hoe dan ook, leuke boulders gedaan. En Laurène deed haar eerste 6a in Bleau!
PS: Appartementje kopen?

Zo… Tijd om de website weer eens een nieuw leven in te blazen, want sinds de vorige post is er weer een hoop gebeurt in pieterraat-land. Met terugwerkende kracht zal dan ook het Nepal verslag een dezer dagen (weken) worden afgemaakt, en zal een verslag van de bouldertrip in Chironico afgelopen december, en een reisje naar Istanbul van januari worden toegevoegd aan dit medium.

Maar eerst afgelopen zondag. Toen was voor de tweede keer 100% boulderen. Vorig jaar deed ik ook mee en ging ik met 90 boulders na een mooie dag naar huis. De dagen erna flink wat spierpijn en pijnlijke huid op de vingers, iets wat ik nú kan beamen. Want gisteren klom ik in de kwalificatie 78 boulders, nèt genoeg om als vierde door te gaan naar de finale! In de twintig minuten durende finale wist ik nog net wat extra’s uit het onderste van de kan te persen en klom ik met twee tops en twee zones naar een derde plek! Wat een leuke dag boulderen en wat wat een gezellig evenement. Volgend jaar zeker weer van de partij!

In december 2012 werd ik benaderd door een oud studiegenoot die nu woont en werkzaam is in het Turkse Istanbul. Walltopia, één van de grootste klimwanden bouwers in de wereld, had een prijsvraag uitgeschreven voor een ontwerp van een activiteiten centrum waarin een klimhal een groot deel van het programma was. De reden dat Christian contact met me opnam, was dat het misschien een leuk idee was om de kennis en kunde in architectuur en klimsport te bundelen en samen aan dit project mee te doen. Na een aantal skype sessies in januari, zaten ik en Jonathan namens buro zolder niet lang daarna in Istanbul.

In de acht dagen dat we er waren, werd er natuurlijk hard gewerkt. De avond van aankomst werden al de eerste dingen doorgesproken en de dagen die erop volgden, waren van ‘s ochtends vroeg tot ver in de nacht. We werkten óf bij Christian thuis, óf op zijn werk bij MTF Proje dat ook in het team zat. En onder de teamnaam TurNed knalden we in een week tijd een concept eruit wat een basis vormde voor het individueel op afstand uitwerken van het plan.

3e Kerstdag reed ik met Berrie, Flynn en Rianne naar Zwitserland. Eenmaal uit de St. Gothardtunnel was de regen in sneeuw verandert en werden de laatste kilometers naar ons appartement in Cavagnago stapvoets afgelegd. Het haardvuurtje brandde daar al, want Sander en Carola waren er al enkele uren en hadden Charlotte en Job van het vliegveld opgehaald. De voorspellingen leken goed. Komende dagen weinig neerslag en mooie blauwe luchten!

Omdat het de dag ervoor flink had gesneeuwd, werd de eerste dag niet geboulderd maar op de ski’s gestaan. In Airolo lag een flink pak verse sneeuw, ideale condities! De dagen die erop volgden, bleef het droog en hadden we niks te klagen over de luchten die wolkenloos bleven. De eerste boulderdag gingen we naar sector Paese in Chironico. In de paar uurtjes dat de zon de blokken bescheen, was het aardig vertoeven. Toch weer even wennen, boulderen op graniet. Los Cursos, 7a (flash) was dan ook de enige score van de dag. De dag erop waren we wederom in Chironico, in sector Doctor Med. Met Doctor Med Dent, 7b+ (2e poging) als mooiste van het gebied. Berrie flashte dat ding effe, en ook Sander klom deze na wat pogingen!
De derde dag boulderen op rij werd gedaan in Cresiciano, sector La Boule. Best wel weer anders dan Chironico, maar toch Toccami Tutta, 7a+ in de derde poging gedaan. De rest klom deze boulder ook. Een mooie afsluiter van 2012!

En zo zit je langer in Kathmandu dan dat we hadden gedacht. Inmiddels is het vier dagen geleden dat we vertrokken zouden zijn, maar ziekte gooide roet in het eten. Nu lijkt alles erop dat we morgen toch echt van start kunnen gaan.

Een kleine twee weken geleden vertrokken Laurène en ik naar Kathmandu. Laurène heeft haar studie inmiddels afgerond en ging een overbruggingsperiode van 3,5 maand tegemoet voordat ze het werkende leven ingaat. Een programma vol reizen voor haar (no wonder) en het eerste deel van deze reizen doe ik mee. Bestemming: Nepal. Voor mij inmiddels de zesde keer, voor haar de eerste.

Het plan stond al langer en ook mijn ouders hadden de wens om te gaan. En zo kwam het uit dat we, hier met z’n vieren tegelijkertijd konden zijn en gezamenlijk de bergen in zullen gaan.

Jawel, weer een weekendje gespendeerd in Modave. Terwijl ‘buiten’ de zon scheen, klommen Berrie, Jop en ik twee dagen lang in de schaduw van de lange overhangende wand van Modave met als doel nu toch eindelijk Glucose af te kunnen vinken. Zaterdag vertrokken vanuit de Randstad, uiterst relaxed aangekomen rond het middag uur.
Klimmen in Modave is een simpel gegeven. Er is één 6b om in op te warmen en één 8a die interessant is om te klimmen. Een imponerende route die ons wederom heeft doen terugkeren. Een route die je niet kado krijgt. Een route die pijn doet aan je vel, handen en spieren. Een route waar je zenuwachtig van wordt als je eronder staat. Een route, waar je als boulderaar een beetje op je nummer wordt gezet. Want, ondanks het voornemen van te voren toch wat meer meters te maken en meer duurkracht te kweken dan bij voorgaande pogingen, was het tot de dinsdag ervoor niet van gekomen. Glucose strafte onmiddellijk en zo kwam ik er vier keer in twee dagen uitzetten bij de drie-na-laaste greep. Wel verder dan vorige keer, maar nog steeds… niet ver genoeg. Glucose?

Dit weekend in Bleau geweest. Vrijdag namiddag weg, zondag avond weer thuis. Samen met Rianne en Berrie, Charlotte en kinders. En terwijl het weer in Nederland matig was (toch?), was het in Bleau zon overgoten! Heerlijke temperaturen, korte broek en géén t-shirt. Kijkend naar de lucht hier terug in Nederland vermoed ik dat het de laatste keer was dit jaar dat dat mogelijk was.

Maar behalve zonnen werd er uiteraard ook geklommen! Dag één in Rocher d’Avon. Na wat opwarmers sprongen Berrie en ik naar de rand van Le Danseur (7A+) – even zoeken naar het juiste treetje. Rianne kwam aardig in de buurt! Vervolgens liepen we naar La Fissure de droite (7A). Dan sta je toch best hoog met een rotsblok loerend achter je rug en dan hou je bij de overkruispas toch maar liever vast. Vervolgens liepen we naar Basta (7A+). Eén dynamische pas naar de rand die er een beetje in moet slijten. Na drie pogingen lukte ook deze.

Dag twee begon natuurlijk met een pain au chocolat, opruimen van de tent en inpakken van de auto. Vandaag stond Buthiers op het programma waar Magic Bus (7B+) zou gaan vallen. Op het laatste vel, en met wel 5 keer van de een-na-laatste greep afglijden, lukte deze ook. Daarna nog even in Attention Chef d’Œuvre (7A) wat geprobeerd totdat m’n middelvinger begon te bloeden. Vier geklommen zevens; prima score na een geslaagd en mooi weekend! SLIDESHOW!

Afgelopen weekend op verrassingsbezoek in Parijs, althans, verrassingsbezoek voor Laurène. Want dit jaar werd haar verjaardag gevierd in Parijs met haar familie. Maar naast het samenzijn met haar ouders en oma troffen we ook Julie ‘geheel uit het niets’ bij de Arc de Triomph, liepen we weer kilometers door de stad en leren we Parijs beter en beter kennen. En met het mooie zonnige weer is Parijs echt een topstad! KLIK