Pieter Raat

De vakantie is voorbij en de drie weken durende reis door Nieuw Zeeland is een afgesloten verhaal. Wat een fantastisch land. Besneeuwde bergen, slingerende kustwegen, knalheldere meren, wilde rivieren, groene bomen, vogels zonder vleugels en Pieter, Laurène en een campervan met 4100 nieuwe kilometers op de teller.

Voordat ik überhaupt in Christchurch voet aan land zette, werd ik gewaarschuwd voor de vele regen die er kan vallen. Een gore-tex jas reisde mee, maar heb ik nauwelijks aan hoeven doen. Iets wat niet volgens de regels is, want er zijn plekken waar er zo’n 7 meter (!) per jaar valt – ter vergelijking: 0,7m per jaar in Nederland. Ik nam het mooie weer mee vanuit Kathmandu en met slechts één dagje miezeren op 23 dagen was het goed vertoeven onder strak blauwe hemels en een fel zonnetje!

Hier volgt deel 1 van de reis, omdat het anders wel een heel lang verhaal wordt… Lees hier het rondje Christchurch – Christchurch via Milford Sound. Deel 2, Christchurch – Christchurch via Abel Tasman volgt later!

Op vrijdag 23 maart kwam ik na een lange reis aan in Christchurch, grootste stad van het Zuider eiland. Laurène´s appartement lag in the city centre, maar dat is eigenlijk geen city centre meer te noemen. Na de aardbevingen van februari- en december 2011 is een groot deel van het centrum omgetoverd tot Red Zone en omhekt waardoor de straten binnen die Zone een soort spookstad zijn geworden. Een bizar gezicht, want vitrines en winkels zijn nog volledig gemeubileerd en ingericht terwijl er in de straten een laag stof ligt en er onkruid uit de cracks groeit; het lijkt wel een verlaten filmset.

Christchurch Red Zone

Twee dagen later namen we ‘s ochtends vroeg de bus naar de Jucy campervan verhuur. Daar wachtte ons een groen-paarse Toyota, auto omgebouwd tot rijdend huis, van alle gemakken voorzien. Een keukentje met koelkast, ‘eetkamer’ om te bouwen tot slaapvertrek; een hele upgrade na de Wicked campervan die we in Australië hadden gehuurd. De roadtrip kon beginnen!

Nieuw Zeeland reis 2012 – deel 1 – KLIK VOOR ROUTE

Canterbury
Eerste stop was Castle Hill in Central Canterbury, hét bouldergebied van Nieuw Zeeland, zo’n anderhalf uur rijden vanaf Christchurch. Vanuit een heuvelachtig landschap dat steeds droger werd, reizen bergtoppen uit de graslanden en liggen een groot aantal kalksteen rotsblokken op de bergkam. Allemaal afgerond, groot en klein. Met een collega van Laurène boulderen we de hele middag. Echte boulders hakken zat er niet in, het was meer leuk om er rond te lopen en af en toe een blok te beklimmen. In de namiddag blijkt dat het weer erg snel kan veranderen. Bij een lookout parkeren we en dan trekt de lucht volledig dicht. Het begint te regenen en op de bergtoppen om ons heen komt een verse laag sneeuw.

Spontane weersomslag: sneeuw in Canterbury

Bij het wakker worden zijn de ramen bevroren, maar de lucht is strak blauw en de gevallen sneeuw van de afgelopen namiddag is grotendeels verdwenen. Het was wel erg fris deze eerste nacht. Vanwege de goede weersvoorspellingen in Central Canterbury – en de juist slechte voorspellingen aan de andere kant van Arthur’s Pass – bleven we in de twee dagen die volgden waar we waren. We maakten gebruik van de zon en liepen verschillende wandelingen en klommen nog een ochtendje in Castle Hill. Op dag drie pakten we de kaart erbij en begonnen we onze route voor de komende weken uit te denken. Met alle uithoeken van het Zuider eiland die we nog wilden zien, concludeerden we dat er nog téveel te doen was en dat we er eigenlijk té weinig tijd voor hadden… Weer of geen weer, we moesten door, op naar de West Coast!

West Coast
Eenmaal over Arthurs Pass, één van de vier bergpassen die oost en west met elkaar verbindt, komen we zoals verwacht in een wolkendek terecht. Maar naarmate we de Coast meer naderden, klaarde het op. In Moana drinken we een goeie cappuccino en rijden verder naar Greymouth. Net iets ten noorden strijken we neer op een campsite in Rapahoe waar we uitkijken op zee. The West Coast is erg groen. Gemiddeld een metertje of vijf aan regen per jaar, dus daar zal het wel aan liggen. Door rainforrest heen rijden we de West Coast highway, een van de top-tien van mooiste kustwegen in de wereld! Dat verdient deze zeker, wat een scenery, manman! Het is een beetje als de Great Ocean Road bij Melbourne, ook van die rotsen in de zee, alleen dan gecombineerd met Cape Tribulation ten noorden van Cairns where Rainforrest meets the Sea. We rijden de West Coast Highway helemaal door tot aan Westport. Een klein havenstadje waar eigenlijk niet veel te doen is behalve de tank weer volgooien. We draaien om en rijden inmiddels onder een opgeklaarde lucht zuidwaarts en belandden die avond op een DOC (Departement Of Conservation) campsite in de Arahura Valley.

West Coast Highway

Dag 5 start met muesli en melk. Eerste stop is Hokitika. Capital van de Jade, peperdure groene steentjes. In de buurt ligt Hoti Gorge, een kloof met melkblauw water en een hangbrug die er hoog boven hangt. Wanneer we onze reis naar het zuiden voort zetten, neemt het aantal advertisements voor Scenic Flights en Glacier Landings toe. De Franz Josef- en Fox Glacier komen in de buurt en is met het goede weer dat we op dat moment hebben een ultieme toeristentrekker. Bijzonder van beide gletsjers is dat deze op maar 19km afstand van de zee liggen. Iets wat uniek is in de hele wereld. Vanuit de gratis DOC campsite in Gillespies Beach, kunnen we Mount Cook, Mount Tasman en andere besneeuwde bergen met gletsjers zien liggen. Met koude biertjes uit onze koelkast bekijken we de sunset en dan maken we echt kennis met de sandflies. Little buggers, zoals ze hier omschreven worden, die zich vooral nestelen aan je voeten en handen en kleine bultjes veroorzaken die nog dagen lang jeuken. K*tbeestjes! Bij sunrise maken we dan ook dat we wegkomen en ontbijten we bij de reflecting Lake Matheson waar je bij heldere hemel Mount Cook en Mount Tasman kan zien reflecteren in het water. Wij treffen het om geen wolkje aan de lucht te hebben! Na een wandeling rondom de Glaciers verlaten we de West Coast en passeren we de Haast Pass en rijden we Otago binnen.

Fox Glacier

Otago
Eenmaal over de pas kom je via slingerende wegen uit bij Lake Wanaka. Een enorm meer gelegen tussen berghellingen, kraakhelder water, ijskoud! Het lijkt een oneindige wereld, enorm landschap en geen enkele boot, village of wat dan ook. Als de weg naar links afbuigt, rijden we tegen Lake Hawea aan. Net zo mooi, net zo groot, net zo verlaten. Ten zuiden van Lake Wanaka ligt Wanaka. Een stadje aan het meer (uiteraard) en is de rustigere variant van Queenstown, 80km meer naar het zuiden. In Queenstown ben je soort van aangekomen in de kermis van Nieuw Zeeland. Lonely Planet zegt dat je je hier nooit kan vervelen. Dat zou goed kunnen als je portemonnee het toelaat althans. Dit is dé capital voor bungeejumpen, parachutespringen, jet-boating, paragliden, raften, skiën, noem maar op. Startende bij astronomisch hoge bedragen, moet die portemonnee wel erg gevuld zijn. Voor ons is alles wat prijzig en het is nou ook niet perse ons doel om onszelf uit een vliegtuig te gooien of van een brug af te springen. Nee, Wanaka en Queenstown was voor ons meer zitten aan het meer en genieten van de zon met de beste ijsjes van Patagonia in de hand en het ophalen van de laatste mailtjes en het checken van de weersvoorspellingen. De voorspellingen voor de komende dagen zagen er goed uit en daarom verlieten we deze adrenaline-villages en reden we naar Clyde, ten oosten van Queenstown voor de Otago Rail Trail.

IJsjes van Patagonia in Queenstown

Het was de warmste avond tot nog toe en voor het eerst konden we buiten eten. We kookten op de parkeerplaats voor de Trail Bike rental en daar brachten we ook de nacht door zodat we vroeg in de ochtend van start konden gaan. De Otago Rail Trail is een route die tot 1992 door een trein werd gereden die Clyde en Dunedin met elkaar verbond. Ooit aangelegd aan het eind van de 19e eeuw vanwege de goudvelden; nu is de spoorlijn verdwenen en kan je de route fietsen. Normaal gesproken doe je er een dag of drie à vier over; gezien ons krappe tijdsschema deden wij de 130km van Clyde naar Hyde in twee. Het leek af en toe wel alsof je je in een Western begaf. Droog landschap, kloven, tunnels en hoge bruggen over kreekjes. En dan af en toe passeer je een klein dorpje dat ontstaan is ten tijden van de goldrush. We overnachtten na 70km in Oturehua. Eén nachtje niét in onze campervan maar in een backpackers waar we het hele huis voor onszelf hadden. Dag twee op de fiets rijden we de resterende 60km door een zonnig landschap, beloond met een cappuccino en carrotcake at the end in Hyde.

Otago Rail Trail

Southland
Na twee dagen zijn we weer in ons eigen huisje. We halen het nog om terug in Queenstown te komen die avond. De volgende dag wordt weer een lange dag op de weg met als doel Milford Sound. Onderweg komen we nog door een catchment dat Laurène onderzoekt voor haar afstuderen, dus naast vakantie wordt er ook gewerkt. Het landschap wordt getoetst op het type en aan de hand van GPS coördinaten wordt de kaart in beeld gebracht. Via een mooie weg na Te Anau, rijden we de Fiordlands National Park binnen. De naam zegt het al, fjorden! Bij Lake Gunn, zo’n 30km voor Milford Sound, parkeren we de auto aan de rand van het meer. De sandflies zijn hier weer in volle getale en happen flink toe.

Als om 07:00u de wekker gaat, vertrekken we direct. Het is nog een eindje rijden door de Fiordlands voordat we bij Milford Sound zijn. Slingerwegen omhoog en omlaag, tussen- en door bergen met sneeuw op de hellingen heen. Om 09:15u vertrekt de boot door de Sounds. Wanden van dik 2000 meter lopen recht de zee in en watervallen van enkele honderden meters klateren naar beneden. In deze fjorden ligt er, door de 7 meter regen die hier per jaar valt – een laag van 3 meter zoet water bovenop het zoute zeewater. Zoveel zoet water wordt hier dus in afgevoerd! Maar ondanks dat het in de regel hier minstens één op de twee dagen regent, heb ik nog geen druppel gezien sinds Castle Hill… Wederom maken we een aantal prachtige wandelingen door dik beboste berglandschappen en zien talloze watervallen en meren. Impressive!

Mitre Peak in Milford Sound

Otago
Wanneer we in Te Anau wakker worden is het mistig. De 8 uur durende wandeling die we gepland hadden om te doen, slaan we daarom over en gaan een lange dag à 500km tegemoet om diezelfde avond in Mount Cook Village aan te kunnen komen. Via Gore komen we weer langs Clyde. 100km Verder, rijden we over de Lindis Pass, waar we in een droog soort steppe achtig landschap terecht komen. En, weer zo’n 100km verderop, torent Mount Cook al boven alles uit. Doordat de lucht wolkeloos is, zien we ons einddoel al ver van te voren staan!

Het mooie weer zet door en met het beste weer wat je je maar kan wensen, doen we de Mueller Hut Walk met een extra uitstapje naar Mount Oliver. In totaal 1150 meter omhoog, maar dat was ik inmiddels wel gewend na de Annapurna Base Camp Trek. De omringende bergen liggen op een steenworp afstand, afgedekt met een dikke laag sneeuw. Aan onze voeten een grote gletsjer en om de paar minuten gerammel omdat er een steen- of sneeuwlawine plaatsvindt. Het uitzicht van boven is super. Je kijkt de vallei in en ziet gletsjermeren, sneeuwtoppen en de brede rivierbedding die uitloopt in Lake Pukaki die knal blauw is. Wanneer je hier bent, is de Mueller Hut Walk een must! Na nog een kort extra wandelingetje bij Lake Tasman, waar ijsschotsen in het meer drijven, slapen we voor het eerst twee nachten achter elkaar op dezelfde plek, op de DOC campsite in Mount Cook. Eerst onder een heldere sterrenhemel, daarna onder een volle maan die de omringende bergen fel verlicht.

Super uitzicht tijdens de Mueller Hut Walk

En toen zat deel één van onze reis erop. Na wakker worden in Mount Cook reden we door naar Lake Tekapo waar we eigenlijk voor het eerst deze reis een paar uur heerlijk ontspannen een boekje aan het meer hebben gelezen. Halverwege de middag vervolgden we onze weg en reden we in een keer door naar Christchurch. 2950 Kilometers stonden inmiddels op de teller wanneer we weer bij Laurène’s appartement aankwamen. Op naar het Noordelijk deel! Te lezen ergens in de komende week.

Photo Gallery: KLIK!