Pieter Raat

Het is alweer negen maanden geleden dat we hier waren. De laatste keer hier spraken we met verschillende aannemers die de bouwplannen konden uitvoeren, kozen we armaturen, toiletpotten en douchekoppen en gingen we aan de slag met het maken van de werktekeningen. Eind oktober kwam er Nepalees nieuws. De bouw – die in december j.l. gepland stond – werd door overheidsstrubbelingen, banken en corruptie opgeschort tot een nog nader te bepalen datum; die datum wordt nog steeds nader bepaald.

Sinds gisteren ben ik weer in het Summit Hotel. Jonathan komt met een andere vlucht vanavond aan. In de afgelopen weken hebben we (buro zolder) een ontwerp gemaakt voor een tijdelijke upgrade van de Garden Wing kamers. Door de grote bouwplannen die komen gingen, was onderhoud niet meer gepleegd. Nu de plannen even in de koelkast liggen, krijgen de kamers een nieuw interieur totdat muren echt doorgebroken worden en Summit 2.0 verrijst.

Het was me even ontschoten hoe het Nepalese leven ook alweer in elkaar stak. In m’n vlucht van Dubai naar Kathmandu kwam ik daar alweer snel achter. Een Nepalese man naast me vertelde me z’n leven. Voor een hogere status van de familie was meneer naar Qatar verhuisd. Eerst drie jaar gewerkt in de bouw, kwam toen tot de ontdekking dat koken toch meer zijn passie was. Ging toen naar Dubai en kon daar werken bij een Chinees restaurant. In geuren en kleuren kon hij me zijn groentesoep met broccoli en worteltjes omschrijven. Ik was gaar van de reis en had eigenlijk niet zo’n zin om uitgebreid naar kookverhalen te luisteren, maar meneer vertelde verder. Hij was al vijf jaar niet in Nepal geweest. Geen geld om te gaan. Hij had oa zijn kleine nichtje nog nooit gezien en zette vervolgens in de lucht zijn telefoon aan om me de enige foto die hij had – 10×10 pixels – te laten zien. De andere foto’s die voorbij kwamen waren dames in bikini, zoals hijzelf zei had hij geen vriendin en ging hij terug naar Nepal om een vrouw te zoeken en een koks opleiding te volgen. Is toch wel een ander soort werkelijkheid dan in het Westen… Wanneer we vlak over de heuvels van de Kathmandu vallei heen vliegen, stromen sms berichten rond me heen binnen en zijn de eerste mensen alweer gesproken voordat we überhaupt landen. In een vliegtuig met alleen maar Nepalezen is altijd een interessante happening. Zie ook deze eerder post.

Aankomst in Summit is vertrouwd als altijd. Chaos in het verkeer en de weg naar het Hotel toe zit nog steeds vol kuilen. Ontvangst is hartelijk. Ik kan nog net mee-eten met de vrijdagse barbecue, superlekker weer. Net voor de powercut, ben ik in het appartement.

Na ontbijt doe ik een rondje over het terrein. Het zuid-terras wordt voorzien van nieuw tegelwerk. Oude vrouwen slijpen de scherpe hoekjes eraf zonder enige vorm van bescherming dan ook en dragen manden met cementmix. En in de Garden Wing zijn twee kamers overhoop gehaald om ons ontwerp uit te voeren. In elke kamer staan 6 mannen te bikken, schuren en zagen. Werk dat eigenlijk nu al af had moeten zijn, want de kamer controleren was eigenlijk de reden van ons bezoek. Nepal zou Nepal niet zijn als het allemaal volgens schema verloopt. Achja, het gaat gewoon allemaal erg op z’n Nepalees. Tot de volgende update!

Klikbare foto’s: