Pieter Raat

Aiaiai, wat is Australië toch groot. South Australia hadden we in een luttele 6 dagen en 1894km reeds achter ons gelaten, nu is het de beurt aan the Northern Terrirtory – Outback State – om die in te wisselen voor Queensland – Sunshine State. We zijn aangekomen in Mt. Isa, maken er een kleine tussenstop om vervolgens onze weg naar de oostkust te vervolgen. Het is grappig dat de duizenden kilometers die we hebben gereden nooit hetzelfde zijn. De lange rechte stukken door de outback is zijn elke keer anders. Dan is het bosrijk en groen, dan is het droog en vol met stenen en rood zand. Maar de wegen zijn wel echt lang en recht. Passerende caravaners en mede campervanners zwaaien vriendelijk, de g’day’s en howyergoing vliegen je om de oren, er lopen ook echte Billy’s rond, ja the N.T., het is een hele ervaring.

Roadtrip Northern Territory

1894km
Vandaag hebben we South Australia verlaten en hebben een aftakking van de Stuart Highway genomen richting Uluru National Park. We slapen op een rest area langs de highway en maken vrienden met Craig the Toolman die ons een stubby aanbiedt en zijn leven aan ons verteld. Hij is een van de velen die we ontmoet hebben die huis en haard verkocht hebben en Australië rondtrekken in 4×4 + caravan.

2677km
We hebben 1000km gereden (!) voor drie wandelingen. De heilige rots en grootste monoliet ter aarde – Uluru – in het centrum van Australië hebben we te voet omcirkeld en toen we de base walk afgerond hadden bleek the climb ook open. Iets wat uitzonderlijk is, want als het al geen aboriginal feestdag oid is, dan staat er teveel wind of is het te warm. Beklim je de rock toch, ondanks dat ie gesloten is, loop je de kans op een boete a 5000$, iets wat drie Ieren de dag erna je zouden kunnen vertellen. Maar, na de opklaringen van vanochtend werd het toch veilig bevonden om de toeristen de steile klim naar boven te laten maken. Ondanks dat de Aboriginal Owners niet willen dat je de rock beklimt, mag het toch – een tegenstrijdigheid die niet duidelijk is. Uitzicht, volkomen leegte en vlak landschap, op twee rots formaties na, de Olga’s en de monoliet waar we op staan.

Beklimming van Uluru

De Olga’s is een ander Aboriginal sacret gebied, wat, net als Uluru, rock-art bevat. Tekeningen van handen en dat soort dingen, verstopt in overhangende rotsformaties. Overigens beginnen m’n handen te jeuken bij het zien van al deze solid rots. Prachtige routes zouden hier kunnen lopen, ware het niet dat je de rots niet eens aan mag raken. Al helemaal wanneer we onze laatste wandelingen maken bij Kings Canyon, 400km van Uluru. Een mooie kloof met prachtige wanden. Een waterval stroomt er tussen door om het plaatje nog idyllischer te maken.

Ons drie-dags-uitje naar het westen zit erop en rijden terug naar de Stuart Highway. Vannacht heeft het hard geregend waardoor er in de tientallen floodways die er zijn, af en toe wat water ligt. Wanneer we halverwege Erldunda en Alice Springs zijn, ontstaat er plots een file – en dat temidden van de outback! Tientallen campers, trucks en auto’s staan langs de weg; een floodway is flooded, en zo diep dat alleen 4×4’s met een snorkel, en roadtrains de oversteek kunnen maken. Een enkele waaghals riskeert zijn huurbolide of scheurt zijn eigen van of Ford Falcon erin met als gevolg dat de luchtfilter geen lucht, maar water hapt en de motor er halverwege de 150 meter lange pool mee ophoudt. Onze reisdag zit er in ieder geval op en wachten net als de talloze anderen op dat het water zal zakken. We bakken pannenkoeken langs de weg en horen twee dagen na dato dat Holland de finale heeft verloren.

Flooded floodway op de Stuart Highway

3479km
We zitten weer op de Stuart Highway na een dagje Alice Springs en een dag West MacDonnell Ranges en slapen nu naast het monument van de Steenbokskering. Nadat het water in de floodway tot 30cm gezakt was, konden we de oversteek maken. Door alle regen was de West MacDonnal Ranges, een ‘berg’keten ter hoogte van Alice, enkele dagen afgesloten van de 2WD buitenwereld. Schijnbaar was er in Alice op één dag 63mm gevallen, terwijl het er eigenlijk nooit regent. Nu het water grotendeels verdwenen is, konden we alle sites bezoeken – van rockholes tot ochre rock sites en canyons – en maakten mooie wandelingen en reden door een prachtig, heuvelachtig landschap.

4719km
Aangekomen in Katherine. Op 375km na hebben we de hele Stuart Highway afgelegd. Onderweg passeerden we The Devils Marbles, wat bij uitstek een top bouldergebied zou kunnen zijn. Perfecte granieten afgeronde blokken van perfecte hoogte. Maar helaas, wederom aboriginal sacret site en het is er altijd te warm. Toch hang ik even aan wat blokken, maar het is scherp of breekt af. Oeps. Hier zien we eigenlijk voor het eerst drukte. De Australische 60+ generatie is en masse op Aussi tour en sleurt de ene na de andere mega caravan of camper, inclusief boot en dikke 4×4 met zich mee. Mede Wickeders zien we spaarzaam, maar als we er een zien, toch een gevoel van verbondenheid en zwaaien we op alle mogelijke manieren naar elkaar terwijl we elkaar passeren. Opweg naar Katherine komen we langs wat kleine plekken, met soms niet meer dan 13 inwoners. We vullen de tank bij en nemen een kijkje in de roadhouses dat kleine musea zijn geworden van alle teksten, briefjes, petten, t-shirts, munten, mokken en andere frutsels, achtergelaten door passerende truckers/ backpackers/ toeristen/ etc.

Roadhouse frutsels

In Katherine ontmoeten we Sandra & Greg, zus van Laurène en vriend. We staan voor het eerst sinds tijden weer op een camping, heerlijk om weer echt te kunnen douchen. Overigens douchen we op alle rest areas langs de weg ook, alleen dan met onze 20lt. solar douchezak. Rondom Katherine blijven we twee dagen. Bezoeken de Nitmiluk Gorge en maken wederom wandelingen.

5555km
We zijn in Darwin! Vanochtend heerlijk gezwommen in de Berrie Springs, een hot Spring niet ver van hier. Was fijn na een helle nacht. De kou is definitief achter ons gelaten en nu koken we werkelijk de campervan uit. ’s Nachts dus. We hebben nog een uitstapje gemaakt naar Litchfield National Park, erg mooi. Watervallen en dat soort dingen. Heerlijk vertoeven, maar helaas niet altijd zwembaar, want salties en estuary crocs houden er ook van om hier rond te spartelen.

Onderweg naar Darwin is het dode kangoeroe gehalte langs de weg flink gestegen. Goed uitkijken dus waar je rijd, maar zeker ook dat je er zelf niet eentje raakt in de schemering. Kangoeroes zijn niet al te snuggere beesten en springen maar al te graag last-minute voor je koplampen.

In Darwin naar de famous Mindill Beach Market geweest. Leuke kraampjes en heerlijk eten. Heel Darwin komt hier op af en neemt stoelen en tafels mee om vervolgens ook de zonsondergang en masse te bekijken. Onze Nederlandse vriend nam een sunset swim maar rende er 10 minuten later met een aantal anderen hard uit, nadat twee vinnen boven de oppervlakte kwamen.

Sunset bij Mindill Beach, Darwin

6063km
We zijn in Kakadu National Park, het grootste National Park van Australië. Het herbergt aboriginal art, mooie rotsformaties, talloze watervallen, waterholes en billabongs met ongelooflijk veel wildlife waaronder een grote populatie aan krokodillen! In Ubirr is de beroemde Cahill’s Crossing, een weg die constant onder water staat en deels van de dag zelfs onbegaanbaar is vanwege het getij. In de rivierbedding liggen rond het middaguur enkele salties te bakken in de zon. Het duurt even voordat we er een in het wild gevonden hebben, telkens denk je er een gespot te hebben, is het een boomstronk. Maar om uiteindelijk zo’n vier meter lang reptiel in het echt zien is echt awesome! Helaas geen actie, het opeten van een vogel ofzo, maar toch tof om ze in het wild te zien. Naast de crocs zien we een grote schat aan gevogelte waarvan de jabiru wel de grootste is. Hoewel, de enorme eagles die de dode kangoeroerestjes oppeuzelen mogen er met hun 1,5m spanwijdte ook wezen. ’s Nachts is er ander gevleugelte te vinden; zodra de avond zijn intrede doet, zoemen honderden muskieten je om de oren. Na de razzia in de campervan waar de temperatuur tropische waarden haalden bedachten we toch de tent maar op te zetten.

Saltie in Kakadu

7234km
We zijn inmiddels weer terug op de Stuart Highway. Maar, nu aangekomen in Three Ways, staan we op het punt deze Highway te verlaten. Het is gedaan met onze tijd in de Outback, tijd voor zee! Vanaf nu voeten op het gas en scheuren naar Queensland.

7854km
We hebben de grens gepasseerd en zijn in Mt. Isa. Het is zondag 1 augustus; ALLES is dicht! Maar we kunnen wel tanken en de broodnodige inkopen doen. Een dikke 6000Ks door the N.T. gereden. Wat een afwisselend landschap, lang, ver, leeg en indrukwekkend. Nu richting de kust om wat meer te relaxen en minder te rijden. Maar hoe dan ook hebben we nog zeker wel 4000km te gaan, dus die 10.000km overschrijden we dik!

Nog wat klikbare foto’s: