Pieter Raat

De laatste dag in Nepal is aangebroken. De opdracht is nagenoeg afgesloten, nu gaan we in Nederland nog zo’n twee weken werken aan de laatste uitwerkingen van ons planvoorstel, maken de presentatie en presenteren een mooi boekwerk.

De laatste week was een onstuimige week. Na het grote oranje feest in het Summit Hotel voor Koninginnedag was de sfeer de dag erna totaal anders. 150.000 Maoisten kwamen van heinde en verre naar de stad en spanden zich samen tegen het huidige overheidsbestel. Gevolg: stakingen totdat de minister president aftreedt. En met stakingen bedoel ik niet stakingen van NS schoonmakers ofzo, nee, alles en iedereen noodgedwongen in staking, in het complete land! Wie zich niet houdt aan de stakingen wordt bedreigd, in elkaar geslagen of zijn shop/restaurant/voertuig wordt in de fik gestoken.

De bandh heeft 6 dagen geduurd en was geheel onverwacht afgelopen nacht opgeheven. Vele van de Maoïsten die de volle zes dagen hebben doorgemaakt, gaan met diarree naar huis omdat de hygiënische omstandigheden erbarmelijk waren. Het is raar om na een week weer auto’s te zien rijden en eindeloos getoeter te horen. De afgelopen dagen werd de situatie wel steeds grimmiger. Waar alles in de eerste dagen nog vreedzaam verliep – protestmarsen – begon alles langzaamaan uit de hand te lopen. Onder de Maoïsten ontstonden kleinere groeperingen, die gewapend met stokken, zwaaiend met vlaggen en een blik in hun ogen die boekdelen sprak, door de straten renden. Aan de straten stonden grote getale Nepal Police, uitgerust in kogelvrije pakken die de orde nog enigszins probeerden te handhaven. Verkeer reed er niet; behalve diplomatiek vervoer, ambulances, watertankers en voertuigen met grote stickers zeggende UN, Press of Tourists only mocht er niks rijden. In de kranten lazen we hoe de situatie zich in de stad ontwikkelde, eigenlijk 200 meter hiervandaan. Clashes met locals en Maoïsten kwamen steeds vaker voor, winkels mochten ’s avonds voor enkele uurtjes open en werden dan leeggehamsterd. Al met al een fijne situatie die nu voorlopig is gestaakt.

Alleen officiële voertuigen mochten rijden

Toch kon je je nog gewoon zonder problemen op straat begeven. Afgelopen donderdag waren we bij de Nepalese architect van de KVPT op Durbar Square in Patan. Gelopen uiteraard. De straatjes in Patan waren vol met mensen, spelende kinderen en iedereen hing maar wat rond. Gewerkt mocht en kon niet, shops waren daarom ook dicht. Bij de KVPT hadden we ons plan gepresenteerd en kregen we positieve feedback op onze werkzaamheden.

Het Summit Hotel hield zich deze dagen van strike goed. Er was extra eten ingeslagen om te kunnen overleven, maar het restaurant draaide drukkere dagen dan ooit, leek, want het is de enige plek in de omgeving waar nog gegeten kon worden. Summit is nu huis voor de gestrande toeristen, en in de afgelopen weken was het huis voor oa. expedities naar de hoge toppen, UN meetings en soms een verloren voetbalteam uit Hong Kong.

Koninginnedag in Summit Hotel

Het verblijf zit er dus op en is op een bijzondere manier afgesloten. Hoewel we in de afgelopen weken niet veel van de stad en het land hebben gezien was het toch een hele ervaring om hier werkzaam geweest te zijn. En alleen al vanwege het feit dat we de bergen achter de Kathmandu Valley nog steeds niet hebben gezien, reden te meer om terug te komen!