Pieter Raat

Op 12 januari 2010, ergens midden in de nacht wanneer Laurène en ik in ons appartement in Puerto del Carmen zijn, gaat mijn telefoon af. Een bericht uit het hoge noorden, waar het op dat moment 40 graden kouder is. Je bent oom. Sofie is geboren en ik ben oom geworden.

Nadat de eerste twee werkweken bij Queeste Architecten achter de rug waren, vertrokken Laurène en ik voor een 6-daagse reis naar Boliden, noord Zweden. ‘s Ochtends vol bepakt met tassen, bugaboo en Hollands rantsoen in de spits met de trein naar Schiphol, waanden we ons bij aankomst in Skellefteå in een andere wereld. Een droge lucht, veel sneeuw, -24 graden op de thermometer en eindeloze dennenbossen. Hein haalde ons op en bracht ons naar Boliden waar moeder en dochter van toen 17 dagen oud ons opwachtten.

Skellefteå AIK – Luleå HF: 4-0

In de dagen dat we in Boliden verbleven, spendeerden we voornamelijk onze tijd bij Hein, Maartje en Sofie. We sliepen veel (was ook relatief lang donker) en genoten van het samenzijn. Op zaterdag reden Laurène en ik naar Skellefteå voor dé ijshockeywedstrijd van het seizoen: Skellefteå AIK tegen Luleå HF. We wisten nog de laatste kaarten te bemachtigen en stonden in een uitverkocht stadion tussen de Skellefteåaanse ‘hooligans’ te klappen en te zingen toen Skellefteå AIK met 4-0 won. Het ging er ruig aan toe, er werd geduwd en getrokken, ijshockeyers werden gebeukt en een hockeyer werd bloedend afgevoerd nadat ie met z’n kop in de wand knalde.

Op zondag kreeg papa Hein twee uurtjes vrij en reden we naar een groot (bevroren) meer in de buurt. Heins nieuwe aanwinst, een enorme vlieger met 10 vierkante meter oppervlak, werd uitgerold. Zelfs met het kleinste zuchtje wind werd je vooruit gesleurd door de snowkite en baggerde je door de dikke laag sneeuw. Normaal gesproken ga je er dan op ski’s of snowboard achteraan, maar vandaag even niet. Het speeluurtje zat er weer op en we gingen huiswaarts.

Het heerlijk ontspannen thuis zitten werd afgewisseld met een wandelingetje naar het lokale café. De temperatuur was maandags boven de -15 graden, dus mocht Sofie mee naar buiten. Een heldere dag met zonlicht dat nèt boven de horizon uitkwam. Maar ondanks de relatief warme temperatuur ga je toch niet geheel onbeschermd naar buiten. Laurène spande de kroon met 7 kledinglagen!

Dinsdags reden Laurène en ik weer naar Skellefteå. Het was onze laatste dag hier en hadden bedacht dat we wat gingen shoppen voordat we het noorden zouden verlaten. Echter, de kou… Koffie gedronken dus. De zon ging onder en we reden naar het vliegveld. Opa en Oma Raat waren geland en zo waren we onze laatste avond geheeld compleet.

Woensdags vertrokken we vanuit een helder, besneeuwd en koud, -27 graden dieptepunt, Skellefteå naar Stockholm. Voordat we weer naar Amsterdam vlogen hadden we nog wat uurtjes te gaan. Ondertussen raasde een sneeuwstorm over Arlanda Airport, maar weer of geen weer, alles vliegt.

Het was geweldig om weer in het noorden te zijn. Hein en Maartje weer te zien en Sofie in levende lijve te kunnen aanschouwen. Het waren ook de laatste dagen dat Laurène en ik bij elkaar waren, want inmiddels is zij in Australië (+39 graden) voor haar studie de komende zeven maanden.

Enkele Foto’s:

Eerdere bezoekjes aan noord Zweden:
Zweden november 2007
Lapland 2009