Pieter Raat

Om 20:00u vertrekt de nachtbus vanuit Medan naar Banda Aceh. Het is tevens einde van de Indonesische vakantie, dus alle bussen die richting noorden gaan zitten bomvol! Met geluk hadden we per telefoon de laatste twee zitplaatsen gekregen, economyclass welliswaar. Denkend aan vorig jaar Materam-Labuan Bajo zal dat vast geen pretje worden, maar zelfs de simpelste long-distance bus is hier aangenaam en luxe. Wanneer Medan verlaten is wordt de gaspedaal flink ingedrukt en scheuren we non-stop via de kustweg naar het noorden. Om iets voor zevenen in de ochtend stoppen we in Banda Aceh, een van de zwaarst getroffen gebieden tijdens de tsunami op 26 december 2004.

Reis door Aceh

Het is vroeg en de stad is vrijwel uitgestorven. Geen mens op straat, behalve de becakkers die de mensen op de busterminal opwachten. Het gebruikelijke tafereel ‘boulehs uit de bus, tiental becakkers om ons heen’ herhaalt zich ook hier en de winnaar wordt hartelijk toegelachen door zijn medebecakkers wanneer hij ons naar zijn motor brengt. We rijden door een stille stad die nog slaapt, in tegenstelling tot zuidelijker waar alles al voor zonsopgang begint. Over nieuw aangelegde, brede wegen rijden we langs huizen en gebouwen van minder dan 5 jaar oud. De complete stad was weggevaagd en is nu zo goed als wederopgebouwd. Onze becak rijdt naar de haven van Ulehleh, 16km van Banda Aceh. Vanaf daar nemen we de fastferrie naar Pulau Weh, het noordelijkste stukje Indonesië.

Pulau Weh
Bij aankomst charteren we een taxi en rijdt ons via een slingerweg over heuvels en dalen naar Iboih. De weg is erg goed, dat komt ook omdat deze afgelopen maart pas is aangelegd. De rit duurde nu een klein uur, maar voorheen kostte het ruim twee uur, aldus onze chauffeur. Iboih is één van de twee plekken uit de Lonely Planet voor accommodatie aan het strand. Er zijn een stuk of 10 places waar bungalows staan, tussen de bomen of met de poten in de zee. Na enig zoeken (en wat gezeik van Yulia’s) vinden we een prachtige bungalow bij Olala. Een houten hutje op palen, net niet in het water, maar met een uitzicht over een turkooizen zee. Prachtig, en dat voor 3,50 euro per nacht! Dit wordt ons huisje voor de komende week! Wel is alles héél basic. Geen douche of toilet, maar een gezamenlijk hok 30 meter verderop waar je je kan mandiën.

De dagen gaan uiterst relaxed voorbij. We liggen op het strand. Lezen onze boeken en springen het water in met onze fins & masks en zwemmen langs de koralen en zien prachtige, grote en kleine, felgekleurde vissen. Oja, de watertemperatuur is 29 graden. Wanneer we honger hebben lopen we een meter of 30 en settelen ons in een luie stoel en laten ons de meest lekkere banana-chocolate pancakes, sandwiches, fruitsalads en juices, rijstmaaltijden of chiapatti’s voorschotelen.

Duiken
Ook hebben we een dag de wat diepere gedeeltes van de Andaman Sea bekeken. Omdat Laurène niet in het bezit is van een Padi, heeft zij maar één duik gemaakt, en ik twee. We konden in ieder geval samen duiken en kregen van onze divemaster Marcel, uit Nederland notabene, alle instructies. Ook goed voor mij om alles weer op te frissen en rustig te beginnen na het ‘incidentje’ onder water vorig jaar. Het water was echt superhelder, +25 meter zicht. We zien een giant lobster, een banded seasnake, lionfishes, flutefishes en meer.
In de middag maak ik nog een duik bij een klein eilandje in de buurt. Er staat veel stroming waardoor je je goed moest vasthouden aan de rotsen. Maar wederom een superduik waarin enkele roggen langs zweven, scorpionfishes, triggerfishes en squids aan m’n ogen voorbij gaan.

Rubiah Island
Op 500 meter afstand van Iboih beach ligt Rubiah Island. Een klein eilandje met nóg mooier koraal en nóg meer vissen. Vanaf Iboih zwemmen we met snorkel en fins naar de overkant en moeten wel een beetje vechten tegen de stroming. Het water is superhelder en over de bodem zien we roggen zweven. Cool! Bij het strandje van Rubiah zijn we niet de enigen die de onderwaterwereld aan het verkennen zijn. Een tiental moslims, volledig uitgerust in spijkerbroek, shirt met lange mouwen en hoofddoek, spartelen met duikbril, snorkel, fins én zwemvest boven de koralen. Dan voel je je toch een beetje ongemakkelijk in slechts je zwembroekkie en bikini.

Motor
Maar Pulau Weh is niet alleen beperkt tot Iboih en zijn tropische waterwereld. Het eiland is zo’n 20 bij 20 kilometer en een goede weg slingert langs en door het eiland. In twee dagen hebben we bijna elk weggetje gezien. Startend in ‘Kilometer 0’, het meest noordelijke punt van Indonesië, rijdend via de kustweg naar Sabang, de hoofdstad van Pulau Weh. Er is weinig verkeer op het eiland, met zijn 20.000 inwoners. Daarom moet je ook niet gek opkijken als er een kudde (zeer magere) koeien, buffels, geiten of apen over de weg lopen. Deze laatste kunnen nog best wel eng naar je kijken, dus flink gas geven wanneer deze op je af springen! Ook ontdekten we een ander ‘whitesand beach’, Sumur Tiga. Eigenlijk veel mooier van Iboih of Gabang, maar nog niet ontdekt door de toeristen, slechts de NGO’s (Non-Governmental Organisation) zijn hier in de weekends. Marcel, onze divemaster, heeft hier een bungalowresort ‘Casanemo’, wel iets duurder, maar dan zit je wel echt op het mooiste strand van het eiland. Wanneer we onze weg vervolgen zwaaien kinderen langs de weg altijd naar ons. Twee bouleh’s op een motor is uitzonderlijk, met de tiental toeristen die het eiland heeft. Naast de stranden is Pulau Weh ook zeer bosrijk en heeft het ook een vulkaan die goed te bereiken is.

Na zes nachten zit ons tropische verblijf er helaas weer op en is er ook bijna een einde gekomen aan onze vakantie. We rekenen 1.100.000 Rp. (77 Euro) af voor een week slapen, ontbijten en avondeten en pakken om 07:00u een minibus naar de haven. Toch nog even rennen, voor de slowferrie dit keer. Geen golven, een rustige overtocht naar Banda Aceh.

Banda Aceh
Met nog één nacht te gaan in Indonesië, willen we toch iets meer luxe. Een warme douche en een goed bed. Bij Hotel Medan, waar na de tsunami een grote boot op de parkeerplaats lag, vinden we een topkamer voor een prikkie. Met een becak laten we ons vervoeren naar dé twee boten van de tsunami. Eén ligt op een dak van een huis, de ander is 100 meter lang en is 5 kilometer landinwaarts gespoeld en kan daar niet meer worden weggehaald. Indrukwekkend! Er zijn veel memorial site’s ter nagedachtenis aan de 61.000 slachtoffers die Banda Aceh had. Er is veel geld in Aceh gepompt, en dat is ook duidelijk te zien. Banda Aceh is bij uitstek de schoonste en geordendste stad van Indonesië! Misschien af en toe wat too much, want een spik splinter nieuw ‘Aceh Tsunami Museum’, echte architectuur, staat gewoon leeg. We maken een flinke wandeling door de stad en bezoeken de Pasar Aceh Central en bekijken de nieuwste hoofddoekjesmode. Het is nog niet op toeristen ingespeeld. Geen shirtjes of souvenirs en je wordt dan ook altijd aangestaard en nageroepen. Zeker wanneer je als vrouw nèt iets te korte mouwen aan hebt.

Na een nacht in luxe slapen zit de reis door Indonesië erop. Met een becak maken we onze laatste rit naar het vliegveld en checken in. We hebben een half uur vertraging opgelopen wanneer we in Kuala Lumpur aankomen. Door de health- en paspoortcontrole, rennen we naar onze bagage. Nog net op tijd kunnen we inchecken voor de aansluitende vlucht naar Singapore, waar het een week of drie geleden allemaal begon.

Singapore
We gaan onze laatste avond in Azië in. Eten in het CBD en drinken een cocktail met uitzicht over de Quays. Eén avondje Singapore kost evenveel als een weekje Pulau Weh, *slik*. Na de laatste avond hebben we nog een volle dag. De vlucht naar Parijs vertrek pas om 22:55u. Alle tijd dus om nog in Chinatown wat kleding en andere dingen te shoppen. Met de taxi gaan we naar Orchard Road, dé shoppingstreet van Singapore. Een aaneenschakeling van shoppingmalls, echt een stuk of 20! Veel dure merken, maarja, Singapore is ook gewoon een rijke stad. Buiten is het warm, binnen is het koud. Tegen het einde van de avond snotteren we allebei. De dag vliegt werkelijk voorbij en dan is het tijd om te gaan. De laatste rit naar Changi Airport, de reis zit erop. Op naar Parijs (en dan Dusseldorf en weer Parijs…). Het was super!

Klik op de foto’s voor een vergroting: