Pieter Raat

Afgelopen weekend was ik weer sinds tijden een aantal dagen in Bleau. Op vrijdagochtend vertrok ik samen met Jonathan en vriendin Shoshan richting zuiden. Eerste stop was Parijs; Laurène was daar al enige dagen en werd zodoende bijgevoegd in de overbeladen AX.
Tegen het einde van de middag parkeerden we in Franchard Isatis. Een leuk oranje en blauw circuit om op te warmen, en uiteindelijk een 7a op randjes gedaan en wat geprobeerd in L’Angle Ben’s, 7a+. Na enkele uurtjes begon het te schemeren en reden we naar de camping in Grez sur Loing waar een hoop bekenden uit het Nederlandse al stonden.

Bij het uitladen van de spullen bleek de portemonnee van Jonathan kwijt te zijn. Nergens vindbaar, dus wellicht nog ergens in Isatis, of in de Decathlon in Chambourcy… Reden om op zaterdag terug te gaan naar Isatis, om een briefje op te hangen, beetje rond te kijken, maar vooral ook te boulderen! Terwijl Laurène en Shoshan zich vermaakten met wat oranje en blauwe boulders, warmden Jonathan en ik ons op en gingen we terug naar L’Angle Ben’s. Na heel wat pogingen lukt het me dan eindelijk hem te klimmen. Wat later lopen we naar El Poussif, 7a+, maar het vel is op en de vermoeidheid in de spieren slaat ook toe.

Rond achten rijden we naar de Carrefour voor inkopen voor ‘t avondeten. Daarna bezoeken we la Police om aangifte te doen van een verloren (gestolen) portemonnee. De aangifte duurt wat langer door een hulpvaardige, maar wat overijverige politieman, waardoor de zojuist gekocht ingrediënten voor risotto komen te vervallen voor enkele pizza’s uit Fontainebleau.

Zondag worden de tenten ingepakt en rijden we in het zonnetje naar Rocher Fin. Een leuk gebiedje waar moeilijk en makkelijk naast elkaar liggen, dus voor ieder van ons wat wils. Na wat opwarmen beginnen Jonathan en ik in Mémoire d’Outre Tombe, 7a+ omdat dit dak er wel echt heel tof uitzag. Compleet anders dan L’Angle Ben’s, was dit vooral fysiek doorhakken. Na een paar pogingen klim ik deze en lopen we naar Les Serbes, 7b. De dynamische pas naar het einde is de crux; nadat Jonnie deze haalt, lukt mij dan ook eindelijk deze laatste pas. Na een uitgebreide lunch resteert er nog een uurtje. We doen nog enkele pogingen in Guerre et Paix, 7a, maar deze pijnlijke grepen zijn teveel voor het vel. Het is mooi geweest en lopen terug naar de parking. Het weekend in Bleau zat er alweer op. Maar de zin is volledig terug, dus wie weet binnenkort weer!

enkele foto’s: