Pieter Raat

Even een kleine update vanuit het verre oosten. Momenteel bevind ik me in Sanur, Bali. Dat betekend dat we inmiddels al een ruime 1200 km hebben afgelegd en heel Java doorkruisd hebben. Aankomst was vorige week woensdag in Jakarta. Na een reis van 26 uur van deur tot deur waar we Dusseldorf, Dubai en Kuala Lumpur hebben aangedaan, kwamen we vermoeid aan in Jakarta. Via bus en bajaj door de smoggie, drukke en warme stad heen gecruised, eindelijk in een bed op de Jalan Jaska, centraal Jakarta.

Reis door Java

Jakarta
Jakarta heeft eigenlijk weinig te bieden, behalve files, uitlaatgassen en suicidale taxiritjes in een bajaj, een gemotoriseerde driewieler. Ook staan er wel wat monumentjes en oude Nederlandse nalatenschappen, maar het gevoel dat we hier lang moesten blijven bleef uit en zo kochten we meteen maar een treinticket naar Yogyakarta voor de volgende morgen. Reizen met de trein is anders dan in Nederland. Je zorgt dat je ruim op tijd op het station staat, tussen 300 andere Indonesiers en dan maar wachten tot je trein komt. Deze kan te vroeg of te laat komen, je weet het niet. De onze kwam, nadat er 9 treinen eerder ons perron passeerden (mensen hangend uit de deuren), een uur te laat. Wij vroegen ons al af of hij nog wel zou komen. Ook dat ie volgens het schema er 8 uur over zou doen is niet helemaal waar. Tel er een uur of 2/3 bij op, dan kom je er wel.

Yogyakarta, Borobudur en Prambanan
Yogyakarta is schoner, toeristischer en kleiner (lees: half miljoen inwoners). Bajaj’s zijn vervangen door becak’s, fietsdriewielers of andong’s, paard en wagen. Hierdoor doet het al vriendelijker aan, maar moet je nog steeds wel uitkijken dat je niet omver wordt gereden door de honderdduizenden scooters die als malloten langs je heen rijden. Yogya is prima uitvalbasis voor tempelcomplexen als Borobudur (een van de wereldwonderen) en Prambanan, welke wij dan ook bezocht hebben. Enorme complexen van meer dat 1000 jaar oud waar je in en op kan. Toch vroegen we ons af wat hier nou voor de Indonesische bevolking, die 5000rp moesten betalen om binnen te komen, de attractie is. Wij, die 55000rp moesten betalen, of de tempel, want we zijn wel 80 keer op de foto gezet. Eerst Laurene met Indo nr.1, dan ik met Indo nr.1. Dan met z’n drieen, en vervolgens komt indo nr.2 met zijn familie, duwt een kind in de armen van Laurene, pakt een mobieltje en kiekt erop los. Waarom? Omdat Laurene beautiful is en ik han(d)som. Dat van die foto’s hadden we hier nog niet eerder meegemaakt, nagekeken worden gebeurt regelmatig. Blank zijn is toch iets bijzonders hier.

Het eten is superlekker en goedkoop en tijdens het eten wordt je voorzien van livemuziek en bedelaars die we allemaal 1000rp geven. Omgerekend is dat 6,8 eurocent, maar hier genoeg om bijna een bak rijst te kopen. Ja het leven is goedkoop hier.

Na een dag Jakarta, een dag in de trein en twee dagen Yogyakarta hadden het wel een beetje gehad met de drukte en het gereis. Even neercrashen op een fijn strand in de zon klonk ons niet slecht in de oren en daarom kochten we een ticket naar Bali voor afgelopen maandag. Tevens plannen gemaakt voor de rest van de reis. Want ons oorspronkelijke plan kon niet doorgaan omdat alle tickets naar oost-Flores uitverkocht waren. Nu reizen we tot aan oost-Flores over land en zee, en vliegen de 9e augustus terug naar Bali.

Binnenkort weer een update, nu weer relaxen op het strand.