Pieter Raat

Vanwege het slechte weer werd er niet geboulderd in Bleau, maar gesnowboard in Les Menuires in de Trois Vallées. Op vrijdagmiddag rond 15:30u werd het plan gemaakt. Een appartement, grotere auto dan mijn AX en vier medepassagiers werden geregeld, en omdat ik moest werken deze dag hoefde ik alleen maar in te stappen en naar het zuiden te rijden.

Lange reis
Rond negen uur in de avond kwamen Bart, Jonathan en Shoshan voorrijden. Instappen en wegwezen. De rit naar Eindhoven ging voorspoedig, Remco werd opgehaald, en vervolgens een volgende stop in Geleen voor het collecteren van skikleding. Het was tenslotte last-minute allemaal. Tegen middernacht passeerden we de grens met België en toen begon de ellende. Bij Malmedie stortte de sneeuw uit de lucht en werd het filerijden over dichtbesneeuwde wegen. Tijdens een bestuurderswissel op een parking liepen we vast. Een vrachtwagen kon niet meer verder, de auto’s achter ons stapelden zich op en er om heen rijden was onmogelijk door de dikke laag sneeuw. Uiteindelijk moesten we de auto’s terug duwen om een dik half uur later weer een beetje in zuidelijke richting te komen. Om 04:30u waren we dan eindelijk in Luxemburg, vanaf hier sneeuwde het nog wel, maar bleef het niet liggen.

Dag EEN
Zeventien uur na vetrek uit Delft kwamen we aan in Les Menuires. Omkleden in de auto, rennen naar de skipasverkoop en snowboarden maar. Het was inmiddels 14:30u, er resteerde dus nog maar 2,5 uur. Goed genoeg om een beetje te oefenen, want het was de eerste keer dat ik op een snowboard stond, op een keertje Snowworld na. Ook voor Shoshan en Jonathan was het even wennen. Shoshan stond een keer eerder, 12 jaar geleden op de ski’s, Jonathan had 2 dagen eerder geboard. Voor Remco en Bart was het niet zo heel lang geleden. Het was slechts de vierde keer dit seizoen, waaronder twee weken in Colorado.
Na sluiting van de liften haalden we de sleutel van het appartement op, deden inkopen en parkeerden de auto in de garage waar al een auto op onze plek stond. Ons appartement was klein, slechts 27 vierkante meter, was wel van alle gemakken voorzien en stond midden op de piste. Ideaal! Na een lange dag, nacht en nog een dag was het bedtijd.

Dag TWEE
Om 07:00u ging de wekker. Vroeg uit de veren om snel op de piste te kunnen staan. Warme pains aux chocolats, koffie en een stokbrood als ontbijt, jammie. De groep werd opgesplitst waardoor ik met Bart en Remco de pistes afdaalde. Het snowboarden ging al een stuk beter dan de dag ervoor. Blauwe en zelfs rode pistes kwam ik beneden zonder te vallen, hoewel de snelheid nog niet heel hoog lag. De condities waren goed. De zon brak af en toe door, verder was het wel bewolkt en sneeuwde het zo nu en dan. Het was een mooi wit landschap.
Voor lunch spraken we af in ons appartement. Na de lunch werd er weer vol gas naar beneden geroetsched door de verse sneeuw en sloten we de dag af met een afdaling door de diepe poedersneeuw offpiste. s’ Avonds aten we wederom gezond en waren we inmiddels over de helft van de trip.

Dag DRIE
Na het openen van de gordijnen zagen we een strak blauwe lucht. Dat beloofde wat! We pakten onze tassen weer in en maakten ons klaar voor het laatste dagje in de sneeuw die om 09:00u begon. Heerlijk strak geprepareerde pistes en een zonnetje, krijgen we nog een kleurtje ook! Tegen twaalven zijn we met z’n vieren. Jonathan gaat met ons mee voor de laatste drie uur en rausen we van rode en zwarte pistes. Het gaat lekker! De blauwe lucht is inmiddels vervangen door een dikke wolkenlaag en het zicht zal alleen maar slechter worden. Rond half drie is het zicht slechts enkele meters, de temperatuur flink gedaald en is de lol eraf. We maken onze laatste afdaling naar het appartement en maken ons klaar voor vertrek.

Bij het halen van de auto ontstond er een probleem. Omdat we de auto op een andere parkeerplek habben gezet, lag er een ketting door het wiel en een briefje op de ruit dat we maar even naar een bepaald nummer moesten bellen. Het probleem was oplosbaar en om 16:30u waren we weer opweg naar het noorden. Tot Dijon ging alles voorspoedig. Toen kwam de sneeuw weer met bakken uit de lucht en moest er flink in de snelheid geminderd worden. Bij Nancy, rond middernacht, kwamen we stil te staan en stonden we in een lange file. Her en der lagen vrachtwagens in de berm, geschaard tegen de vangrail of gewoon midden op de weg omdat ze geen grip meer hadden op de ijslaag die op de weg lag. De helling zorgde voor de meeste problemen en ook bij ons slipten de wielen door maar konden de top wel bereiken. Na Nancy werden de omstandigheden beter. Luxemburg bereiken was geen moeilijkheid. Daarna begon de hevige sneeuwval weer en was de E25 richting Luik zelfs ‘afgesloten’. Toch namen we deze weg. Een dikke laag sneeuw bracht de snelheid naar beneden en glibberden we over de snelweg. Geen andere auto was te bekennen, sporen waren er niet. Toen we op het punt stonden om toch maar sneeuwkettingen om te leggen kwam er een vrachtwagen voorbij met een stoet auto’s erachteraan. Wij haakten aan en konden zo de Belgische Ardennen doorkruisen.
Om 05:00u dropten we Remco in Eindhoven. Nog een klein stukje naar Delft, maar nee. Gladde wegen zorgden voor een record aantal file’s in Nederland. Maarliefst 36km voor de Van Brienenoordbrug… De presentatie die om 09:00u gepland stond waar ik bij zou zijn liep ik hierdoor mis, want 17 uur na vertrek uit Les Menuires, kwam ik om 09:30u aan in Delft. Een lange reis, maar het was het zeker wel waard!

Enkele klikbare foto’s