Pieter Raat

En zo waren vijf dagen Spanje alweer voorbij. Spanje, met zijn warmere temperaturen, maar blijkbaar ook zijn nattere dagen. Valencia: 300 dagen zon per jaar, amehoela! Regen, regen en nog eens regen, en zelfs overstroomde straten! Maar het mocht de pret voor ons niet drukken, want het was een trip vol zumo’s, wandelingen door het centrum, beklimmingen van torens, bezoekjes aan architecturale objecten, havens en palmboomparken en een trip naar Isla de Tabarca. En dat alles samen met Laurène, wat wil je nog meer?!

Woensdag 19 december ging de wekker om 04:45u. Bang om door de wekker heen te slapen, wat afgelopen tijd regelmatig gebeurde, zetten we er voor de zekerheid maar drie. Ondanks het veel te vroeg opstaan, moeten we toch nog rennen voor de trein van 06:05u, maar halen hem toch. Maar goed ook, want anders zouden we niet op tijd komen voor onze vlucht naar het zuiden. Een vlucht over wolkenloze landschappen, tot nèt onder Barcelona. Wolken stapelden zich op en het vliegtuig landde in een regenachtig, grauw Valencia.

Na inchecken in ons hostel maakten we een wandelingetje door de stad. Op het eerste gezicht een drukke stad met veel verkeer en voetgangers. Oude vervallen bebouwing met grote deuren, winkels die tussen 2 en 5 gesloten zijn. Veel kerktorens, kleine pleintjes en smalle straten. Een druk en compact stadscentrum dat zelfs zó klein is dat je er bekenden tegen kan komen.

Donderdag 20 december, iets beter uitgerust dan de dag ervoor, stappen we door de plassen en nemen we de bus naar dé attractie van Valencia. De Ciudad de las Artes y las Ciencias, een complex bestaande uit een artscentre, IMAX theater, science museum en een oceanografic centre, ontworpen door de Spaanse architect Calatrava dat jaarlijks meer dan 4 miljoen bezoekers trekt. De organische architectuur is verreweg van wat je verwacht van een museum of IMAX theater. Kenmerk zijn de grootschalige structuren en organische vormen waarin hij tot het verst mogelijke gaat, wat gebruik van materialen en constructies betreft. Lopend door een ‘walvissenskelet’ of ‘knipperend oog’, vertaald in glas, beton en staal. Zeer impressive!

Aansluitend aan dit bezoek wandelen we tussen de regenbuien door, door de groene strook richten het stadscentrum. Waar vroeger water van de rivier was, is nu één groot park met skatebanen, fontijnen, vijvers en sinaasappelboomgaarden. Bij de brug van Calatrava, bij metrostation Almeda, ontsnappen we de groene ring en lopen het stadscentrum in.

Vrijdag 21 december is onze laatste dag in Valencia en het is droog! Redelijk bijtijds verlaten we het hostel en bezoeken de Plaza de la Virgin en beklimmen de klokkentoren wat ons een zicht over de hele stad geeft. Valencia met zijn 750.000 inwoners is de derde grootste stad van Spanje, en hoewel het stadscentrum klein is, is de stad uitgestrekt en groot. Nog net voor de siësta bezoeken we La Lonja, een 15e eeuws Gothisch complex dat op de Unesco World Heritage list staat en de Mercat Central waar verse vis, stapels met vers fruit en grote hompen vlees verkocht worden. We kopen wat fruit en een stuk kaas en beleggen onze broodjes terwijl de regen alweer uit de hemel komt vallen.
De tour wordt vervolgd langs de Arena, waar stierenvechters de strijd aangaan om leven en dood en stopt in een cafétje vanwege de harde regen. Wanneer de buien voor de zoveelste keren onderbroken worden, lopen we naar de haven. Een lange wandeling door de buitenwijken van Valencia, die uitkomt op ligplaatsen van de boten van de America’s Cup yacht race.
Ook Hein en Maartje zijn in Spanje. Ontsnapping van de donkere nachten in het noorden van Zweden leidde hen via Malaga naar Valencia en we treffen hen dan ook in de avond als we Tapas gaan eten.

Zaterdag 22 december staan we om 09:00u op. Laurène en ik nemen de metro naar het vliegveld en rijden met onze Ford Ka naar het zuiden in de hoop daar wél zon te vinden! Bestemming is Elx, 200km ten zuiden van Valencia, bekend om zijn bijzondere palmboomsoorten, en jawel, de zon schijnt! Daarna rijden we door naar Santa Pola, een havendorpje met stranden met wit zand, aldus de folders. Hier zochten we een hotelletje en aten wederom tapas.

Zondag 23 december staan we weer bijtijds op. We lopen naar de haven en nemen de boot naar Isla de Tabarca, 2km uit de kust in de Middelandse Zee. Dit eilandje van 2km bij 400m was vroeger een gevangeneneiland, tegenwoordig een toeristische attractie voor 60-plussers die een wandeling willen maken, waar wij deze zondagochtend ook toe behoorden. Temperatuur is inmiddels gestegen tot 19 graden en er kan zelfs in t-shirt gezeten worden. Weer terug op het vaste land rijden we via de kustweg in noordelijke richting. Al snel stapelen wolken zich op en regent het onafgebroken. We passeren Allicante en Benidorm, mijn god, wat vreselijk is dat! Dan barst het noodweer los en vormen zich watervallen die over de straten stromen. Verzamelend op het laagste punt waar we stapvoets door een laag van 20cm water rijden. Ongelooflijk! en dat in Spanje…
Tegen de avond bereiken we weer Valencia. Gaan voor een laatste keer uit eten en drinken een overheerlijke zumo bij de Zumería Naturalia.

Maandag 24 december gaat de wekker weer heel vroeg… Om 04:00u verlaten we ons bedje en lopen naar de auto. Over verlaten straten crossen we door Valencia, opweg naar het vliegveld. Vroeg in de ochtend zijn we terug in Eindhoven Airport, rond het middaguur terug in de vrieskou in Delft. Spullen pakken en op naar Utrecht voor het kerstdiner.

Enkele klikbare foto’s: