Pieter Raat

Half juni zat het erop. De status ‘Erasmusstudent’, die ik een half jaar heb mogen dragen in het zuiden van Frankrijk. Een mooie periode waar ik met veel genoegen op terug kijk. Niet alleen op studiegebied, maar ook op het sociale, en de vele mogelijkheden die ik heb gekregen om te gaan klimmen, skiën en trips te maken door de omgeving.

Villa Les Amandiers

Mijn villa ‘Les Amandiers’ op de Rue de la Fauvette, die nèt buiten het stadscentrum gelegen was, had ik per toeval gevonden op internet. In de laatste dagen van 2006 was ik met Laurène in Montpellier op kamerjacht gegaan, maar had het vanwege de grote vraag en het kleine aanbod niks opgeleverd. Begin januari in Parijs struin ik het internet af naar kamers, een nieuwe advertentie waarin een stadsvilla met 3 ruime kamers en een grote woonkamer wordt aangeboden. Even bellen leverde op dat de kamer voor mij gereserveerd werd en ongezien had ik onderdak voor de komende maanden!

20 Januari vertrok ik, verliet Delft na een moeilijk afscheid van mijn vriendin, overnachtte in Parijs en kwam een dag later aan in Montpellier. Op de afgesproken plek en tijd stond de propriétaire te wachten en liet me het huis zien. Van buiten: een grote villa van twee verdiepingen met een tuin rondom. Van binnen twee appartementen (één onder, één boven), 6 studentenkamers in totaal. Boven waren drie grote kamers en een mega huiskamer met 3 banken, een mega tv en een balkon op het zuiden. Verder een grote keuken met balkon en een ruime badkamer. De verdieping was bezet door 3 Canadezen. Beneden, tja… Daar was dus mijn kamer. De deur ging open, bouwvakkersplastik op de grond, een verflucht, overal gereedschap, keuken en badkamer in aanbouw, evenals een derde kamer. Propriétaire bleek huisjesmelker en zag de kans studenten in kamers te proppen voor astronomisch hoge bedragen en besloot nadat de grote vraag voor kamers haar bekend werd, de onderverdieping te verbouwen en er een compleet nieuw appartement van te maken. Nu bleek dus dat ik bedonderd was. Was mij aanvankelijk een grote kamer op de bovenverdieping beloofd, kreeg ik een veel kleinere kamer en was de ‘woonkamer’ die tezamen met de badkamer en keuken in 7m2 gepropt. Mooiste detail was nog wel dat de muur die mijn kamer scheidde van de woonkeukenbadkamer, dwars op een groot raam was geplaatst. De muur van 4 cm dik was natuurlijk slechts een virtuele scheiding, geluid ging er dwars doorheen. Ik had het me toch iets anders voorgesteld…

De benedenverdieping deelde ik met een Noors meisje. De derde kamer die echt té klein voor woorden was, werd ondanks de grote vraag niet verhuurd. Koken en douchen zat er de eerste 2 weken niet in en dat moest dan maar boven. Dit verklaarde dan ook waarom er zo’n mega tv stond, die hadden de Canadezen gekregen om ons gebruik te laten maken van hun badkamer.

Na twee weken waren de werkzaamheden verricht. De douche (lees: massagedouche) werkte en de keuken was zo goed als klaar. Alleen moest er nog even provisorisch een raam in de muur geboord worden voor ventilatie. De propriétaire kwam weer langs en het klagen vanuit mij en Maria begon. Het leverde ons een gratis maand huur en een wasmachine op. En in tegenstelling tot haar gedachte dat het twee aparte appartementen waren, hadden we al snel een sleutel gevonden die de deur tussen de twee verdiepingen kon ontgrendelen. Nu waren we één groot huis en maakten wij gebruik van hun tv, en zij van onze wasmachine.

De eerste week begon. Bezoekjes aan de international office en vakken en ontwerpstudio kiezen voor het komende half jaar. Om mijn 30 ECTS punten te vullen volgde ik een ontwerpstudio “le projet architectural et urbain“, drie college vakken, een séminaire en een informaticaworkshop. Als extra aanvulling een Franse talencursus op een andere universiteit.

Dat het er anders aan toe ging dan in Delft bleek al snel. Ik verbaasde me er over hoe dingen geregeld werden en hoe Franse studenten omgingen met planning en aanpak van analyses/ontwerpopgaves. Slapen tijdens colleges was niet raar en aan de andere kant deden docenten ook niet al te erg hun best om studenten bij de les te houden. Praten over projecten zonder plaatjes, telefoongesprekken voeren voor de zaal of een uur te laat komen omdat het biertje in de zon op het terras van de school zo lekker smaakte, was aan de orde van de dag. Wij Erasmusstudenten keken onze ogen uit, maar deze houding hadden we naar verloop van tijd wel in de gaten. Spreek je om een bepaalde tijd af, tel er gerust een half uur bij op; kom je dan een half uur later, ga je eerst rustig koffie drinken en de laatste belevenissen bespreken.

Mijn ontwerpstudio bestond uit 16 mensen, waaronder 2 Erasmus, ik en Kathrin uit Oostenrijk. Het toeval wilde dat wij alle vakken hetzelfde gekozen hadden en dat we ook vanwege hetzelfde niveau Frans in dezelfde groep waren ingedeeld. Kortom, we waren beste vrienden vanaf het begin. Alles wat we meemaakten, hoe er te werk werd gegaan en hoe de dingen nou eenmaal gingen werd als een grote grap gezien, omdat het in onze ogen toch enigzins ongelooflijk was hoe zaken hier verliepen. Montpellier kreeg binnen de kortste keren de naam ‘Jokeland‘ van ons en later gebruikten alle Erasmusstudenten deze term en werden bij elk feestje de mooiste anekdotes verteld.

Die feestjes waren meestal dinsdagavond, want dinsdags is Erasmusavond. En aangezien ons huis de grootste woonkamer van heel Montpellier had, was het vooraf altijd feest bij ons. Tot een uur of 12 en dan werd en naar de Australianbar, Rockstore of andere club gegaan. Café’s en bars mogen maar open blijven tot 01:00u, met uitzondering van een paar. Dus altijd gezelligheid en mensen over de vloer, van alle nationaliteiten. En dan werd je de volgende dag wakker, lagen er een stuk of wat verkeersborden in huis en was mijn auto ingebouwd in wegafzettingsblokken. Huisfeesten werden er ook op de Rue de la Fauvette gehouden, met een thema als ‘plage’, stroomden zo’n 100 mensen binnen in korte broeken en bikini’s. Honderden flessen wijn en bier overal door het huis, zo ging dat. En de huizen wisselden elkaar af, de ene avond bij ons, morgen bij jou en overmorgen bij die en daarna daar. Elke Erasmusstudent kende elkaar wel, ongeacht studie, en je kwam elkaar dan ook altijd weer tegen op dit soort gelegenheden. Een kleine wereld.

De studie ging door. Voor een herontwerp van het dorp St. Brès, vlakbij Montpellier, werd in week 8 een uitvoerige analyse gepresenteerd aan de burgemeester en wethouders. Problemen in het dorp waren opgespoord en eventuele oplossingen die in het tweede kwartaal nader uitgewerkt werden, waren vertaald in 40 kleurrijke A0 panelen. Hierin was een groot verschil te merken tussen de TU en Montpellier; is de TU toch wel erg bouwkundig met nette lijntekeningen, gaat het er in Montpellier vooral om dat het kleurrijk is (in doorsnedes moet er bv een lucht getekend worden etc.) en dat het er vooral levendig uitziet en niet al te technisch. De burgemeester was erg tevreden over het feit dat zijn dorp zoveel kleurrijke panelen kon opleveren en was benieuwd naar de uitwerking van de gevonden problemen. Een week later had onze docent een afspraak met de mairie. Deze rendez-vous was lonend want hij kwam terug met een grote zak geld. Samen met een grote aanvulling van de school en een kleine eigen bijdrage, zaten wij half mei een week lang in een luxe hotel aan de Golf van Tunesië, un voyage d’étude.

Trips; architectuur, skiën en klimmen

Tunesië was niet de enige trip die is gemaakt. Mijn eerste maand begon al goed. Samen met mijn huisgenoten, Kathrin en Dominik (ook uit Oostenrijk) een weekendje skiën in Les 2 Alpes. Gevolgd door nog een skireisje Pyreneeën (Matemale/Les Angles) met Laurène en een ander skireisje Pyreneeën (Saint Lary 1900) met Dominik en Sara.

Tot mijn grote geluk was er ook een andere Nederlandse klimmer gedurende dezelfde periode in Montpellier. Thomas van Gurp liep stage in de bio-chemie-nogwat en heeft in een half jaar wel 5000 vliegjes ontleed. Maar klimmen kon ie ook en vaak stapten we na school/stage, of op een vrije dag, de auto in om te klimmen in Claret. Ik, nèt hersteld van m’n Pfeiffer, vond het allang fijn om weer in de rots te kunnen zijn en het ging er dan ook altijd uiterst relaxed aan toe. “Neem jij eten mee? Dan neem ik de biertjes mee!” Vanaf april werd het al te warm om een hele dag bij de rots te zijn, dus het aantal routes dat per keer geklommen werd, liep dan ook terug. Motivatie om echt de moeilijke routes in te stappen ontbrak bij mij, maar toch wel een hoop 7a’s en enkele 7b’s kunnen doen. Thomas klom zijn eerste 7a flash en eerste 7a on sight, ik klom met ‘Le Pompon‘ (7a) mijn 250e 7a of hoger! Een enkele keer gingen we naar Gorge du Tarn en samen met mij-opzoekende vrienden uit Nederland ben ik nog in Thaurac en St. Bauzille de Montmel geweest. Al met al niet überveel geklommen, maar het feit dat de rotsen op 40 minuten rij-afstand lagen, was een heerlijk gevoel!

Andere beklimmingen werden te voet (de Pic St. Loup met Berrie en Sander) of met mijn aangeschafte mountainbike gedaan. Profiteren van het bergachtige landschap deed ik volop.

Maar ook qua architectuur wel het een en ander aan uitstapjes gemaakt. Naar Nïmes voor de Carré d’Art van Norman Foster bv, of de Unité van le Corbusier in Marseille. Natuurlijk ook de omliggende Mediteraine stedenbouw, gerelateerd aan het ontwerpproject, bracht bezoekjes aan Beziers, Sète en Arles met zich mee.

Nieuwe huisgenoot

Na de mid-term presentation kwam ik thuis en woonden we opeens met z’n zessen. Tijdens het hardlopen kwam er een hond achter Felix aangerend en hij bleef maar meerennen. De hond, een welopgevoed en goed-uitziend beest, droeg geen ketting en werd onderdak aangeboden. De verkiezingen rondom het presidentsschap waren in volle gang en de Canadezen, fan van de kleine man, noemden de hond dan ook Sarko. Een kleine drie weken is hij gebleven. Een advertentie op de site van het dierenasiel had geen effect en na 19 dagen nam Sarko de benen toen een voorbijganger het hek van het huis open maakte. Sarko rende de wijde wereld in, op zoek naar een nieuw baasje…

Anders dan de echte Sarko, die nu op zijn baan als Franse president mag vervullen. Zijn verkiezing leverde het een en ander aan rellen op in het centrum en de buitenwijken van Montpellier; de natuurstenen tegels op de Place de la Comédie werden ondergekalkt met leuzen. Ook bij mij op de school brachten de verkiezingen gesprekken en discussies op, de meningen waren verdeeld.

Voordat we het laatste deel van het semester ingingen, nam ik de TGV naar Parijs. Laurène was daar en hebben een week doorgebracht in de zon. Bij terugkomst ‘regende het honden’ zoals de Fransen dat letterlijk zeggen en had ik die dag mijn Franse examen. Onze docent “qui est chauve”, nam eerst het tentamen per zin met de groep door, deelde erna het tentamen uit en verliet vervolgens het lokaal. “C’est justement une formalité, en fait je suis contre des exams.” Zoals Kathrin en ik tegen elkaar zeiden: “another joke in jokeland.”

De maand mei was echt een maand vol vrije dagen. Met een rooster waarvan maar drie dagen per week ingepland staan en alle feest- en vakantie dagen nèt op die dagen vallen, plus een reis naar Tunesië, zorgden ervoor dat ik maar liefst vier dagen les had! Dat betekende, anderhalve maand voor het einde nog maar één college of les per vak te volgen voor de tentamens of inleverdata.

Na Tunesië begon de tijd langzaamaan te dringen. Er moest opeens hard gewerkt worden aan het ontwerpproject, een essay over ‘Un surpopulation ou un transition démographique?‘ werd geschreven, een tentamen werd voorbereid en een ontwerp voor een ander collegevak werd gemaakt. De tentamensstof was tot op het laatste moment onduidelijk omdat er geen boeken voor dit vak waren. Slechts de colleges volgen zou genoeg moeten zijn, maar het was allemaal maar vaag. Vragen stellen tijdens het tentamen aan je medestudenten over wat zij hadden als antwoord, bleek heel normaal, dus dat deden wij dan ook maar. En zo haalde iedereen het tentamen met dezelfde antwoorden . Het vak waarbij iets ontworpen moest worden was wel iets interessanter; met een bepaald materiaal een paviljoentje ontwerpen dat demontabel was. Vervolgens bespreken en presenteren aan de docent. De essay (volledig in het Frans) bevat ‘wat’ citaten die ik ‘ergens’ gevonden heb, sja… j’ai un problème de langue (werkte altijd!).

Alle vakken werden dus succesvol afgerond en beloond met goede cijfers. En als laatste werd de eindpresentatie gehouden, wederom voor de burgemeester. En in tegenstelling tot de eerste presentatie, had ik deze keer de tekst wèl goed voorbereid! Mijn docent was enthousiast en benadrukte nogmaals hoe geweldig het was (doorsnedes met blauwe lucht en groene bomen…). Bier, wijn en lekkere hapjes sloten de presentaties af en er werd afscheid genomen van elkaar. Én van de docent die mij (en ook de anderen) drie zoenen gaf. Het semester zat erop.

Half juni deed ik mijn kleren in mijn tassen, onkoppelde de computer en laadde de auto in. De avond ervoor was mijn laatste avond die gevierd werd met 24 vrienden en kennissen die ik hier had opgedaan. Met z’n allen aten we in een restaurant bij de Place St. Roch. En dan realiseer je je opeens dat het écht voorbij is. Dat het de laatste keer is dat je in deze groep verkeert die bestaat uit allerlei verschillende nationaliteiten. Ik heb goede vriendschappen opgedaan en veel tijd doorgebracht met mensen die ik in korte tijd goed heb leren kennen. Partir c’est mourir un peu, zoals mijn oma altijd zei. Maar aan weggaan zitten ook mooie kanten. Ik zag er heel erg naar uit mijn vriendin weer te zien, met wie ik toch wel elke avond sprak. Nu waren de 5 maanden gewoon voorbij, en er zijn nog zoveel dingen op te schrijven maar ik laat het hier maar bij. De tijd is werkelijk omgevlogen!

Kathrin, Dominik, Sara, Declan, Catherine, Jennifer, Sal, Laura, Mahdi, SERGIO!, Elisa, John, Carolin, Nadine, Carsten, Lucia, Maria, Hannes, Ana, Alexandra, Kristina, Isabel, Ruben, Valeria, Lena, Vitor, Sarah, Kristin, Georgia, Thomas, Alexis, Karin, Namgje, Egbert, Julien, Mariahhh, Felix, Pierre-Alain, Louis-Phillipe, Sarko (waf!), Valerian, Gaetan, Samuel, Stephane, Carlos, Lucie, les 3 Grace, Michael, Marine, Marina, Coralie, Clement et bien sûr monsieur Guez (j’ai oublié quelque’un??), merci!!

[ english version / version français: powered by http://babelfish.altavista.com/ ]