Pieter Raat

Na een week zon, zee, strand, souks, medina’s, moskee’s en fruitshakes, ben ik weer terug in Montpellier. De week is werkelijk weer omgevlogen! En zo is hoe het begon…

Donderdag 10 mei 2007, de wekker gaat om 04:00u. Bah! Een uur later sta ik bij Corum te wachten op mijn Franse groepsgenoten en rijden we naar Marseille Airport. Met een pain au chocolat en een grand crème wachten we op de rest van de groep. Beetje bij beetje komen de overige 12 medestudenten en 2 docenten binnenstromen. Inchecken en vliegen maar. Tunis, j’arrive!

Verdeeld over één huurauto en enkele taxi’s werden we vervoerd naar ons 3* hotel – Hotel Amilcar – in Carthage. De docent, van origine Tunesiër (wat natuurlijk geen toeval was) was gewend aan het Tunesiaanse rijgedrag en scheurde met 110 tussen alle auto’s door. Inch’allah zullen we maar zeggen.

Het uitzicht vanuit mijn kamer over de Golf van Tunesië

De aankomst deed koninklijk aan. Op het eerste gezicht een paleis van een hotel met een belle vue over de Golf van Tunesië. In tweede instantie een verblijf van een week in een grote bouwval. Lekkende wastafels, vastlopende liften en gerecycled eten en drinken dat de volgende dag tot andere maaltijd of juice was omgetoverd.
De middag was vrij; heerlijk in de zon op het privéstrand dat bij het hotel hoorde. Het werd al snel duidelijk dat het meer een ‘Vacances d’étude’ was, inplaats van een ‘Voyage d’étude’.

In ons verblijf hebben we meerdere steden/stadjes bekeken. Sidi Bou Saïd, Tunis en Carthage, maar ook La Marsa en La Goulette. En dat het meer een vacances d’étude was, wil nog niet zeggen dat er niet gewerkt hoefde te worden. Maar toch wordt onder werken in het Zuid-Franse iets heel anders verstaan dan dat ik in het Nederlandse gewend ben. We zijn tenslotte op een school der architectuur, dus moesten we Sidi Bou Saïd grondig onder ogen nemen en talloze schetsen maken van de bebouwing en zijn omgeving. Uiteindlijk kostte dit een midagje tijd, dus nog steeds genoeg tijd om je eigen plan te trekken. Nuttig was het misschien wel, zowel voor het opfrissen van de tekenkwaliteiten als het beter kijken naar de urbanisatie van deze Tunesische stad.

Sidi Bou Saïd Het nabij gelegen Sidi Bou Saïd ligt op loopafstand van ons hotel. Arabisch doet het niet aan; witte huizen met blauwe kozijnen, hekken en deuren. Alles is wit/blauw, typisch de ‘ville mediterranee’, tevens het centrale thema in de ontwerpstudio. De straten zijn gevuld met winkeltjes waar potten, pannen, lampen en neppe juwelen worden verkocht aan de vele toeristen die er rond lopen. Smalle straatjes lopen de heuvel op met bovenaan de minaret van de moskee. Vele restaurantjes waar je je dorst kan lessen met een glaasje mintthee of een vers uitgeperste jus d’orange. Werkelijk een vakantiegevoel. Sidi Bou Saïd is tevens de stad waar de E.N.A.U. (Ecole Nationale de Architecture et Urbanisme) van Tunesië is gehuisvest. Onze docent is ook daar professor en liet ons de school zien. Anders dan ik gewend ben kon je aan deze school er nergens aan af zien dat het een school der Architectuur was. Alle muren waren strak wit, geen enkele maquette, poster of bouwkundige tekening aan de wand. Kale lokalen en geen enkele student. Misschien ook omdat het vakantie was voor de studenten daar.

Tout le group à l’école d’archi

Tunis De hoofdstad van Tunesië, Tunis, ligt op zo’n 30 minuten rijden van Carthage. Voor 0.650TDN (0,40 Euro) neem je de trein, voor 10.000TDN neem je de taxi. Tunis doet dan weer wél Arabisch aan, met zijn souks en natuurlijk de medina. Smalle steegjes volgebouwd met kleine kraampjes waarvan je je afvraagt waar ze de ruimte vandaan halen om zoveel spullen in op te slaan. Er is genoeg voor de Nederlander om te ‘kijken kijken niet kopen’ en soms kijken kijken wél kopen. Na flink onderhandelen scoor je voor een habbekrats een neppe Ray Ban zonnebril, nieuw paar schoenen of gewoon een waterpijp en een tapijt. Maar zoals altijd blijkt dat je achteraf nog steeds teveel hebt betaald. Naast de medina is er ook de ville Européenne met zijn verscheidene bouwstijlen. Art Nouveau, Art Déco, Style Italien, l’Eclectisme en le Style Arabisance, het komt allemaal voorbij.

TV kijken is een grote hobby in de medina

Carthage Met nog vele restanten uit de Romeinse geschiedenis is Carthage, bekend van een zekere Hannibal, een toeristisch oord. Deze stad biedt naast een amphitheater en verwoeste tempels ook een museum met maquettes van hoe het is geweest. Mozaïken en opgegraven beelden zijn tentoongesteld. Ook het uitzicht over Tunis in de verte en de Golf van Tunesië zijn de moeite van bezichtigen waard.

Donderdag 17 mei 2007, de wekker gaat om 09:00u. Na een ontbijt verzamelen we voor onze terugtocht naar Frankrijk. Net als op de heenweg zijn er wederom problemen met vervoer, de minibus van het hotel heeft panne dus moeten er weer taxi’s ingeschakeld worden. Onderweg denk ik aan de dingen die ik heb gezien en meegemaakt. De typische poorten, de heerlijke fruitshakes, het verkeer en de mensen. Het eten op de marktjes, de verkopers in de medina. Ja, geen slechte bestemming. Volgende keer zou ik alleen graag ook het zuiden willen zien. On verra! Keurig op tijd vliegt Air France terug naar Marseille, wat een topweek!

Grand beau!