Pieter Raat

Drie dagen had ik nodig om wassen te draaien en m’n jetlag uit New York (zie: New York 01/05/2006) uit te zitten. Woensdag 3 mei was het weer zover; Prossima destinación: Málaga!

update: van onze spaanse vrienden een foto doorgestuurd gekregen. De enige foto van de trip…

foto: felicita, cisco, sisi & armando. Grazias!

03/05: Samen met Bernard, mijn huisgenoot, staan we vol bepakt om 07:00u op het station in Delft. De treinreis gaat naar Brussel Zuid/Midi. Na een cappucino op het station rijden we met de airportbus naar Brussel South-Charleroi. Voordat we boarden wordt monsieur Hulshof, Bernard omgeroepen of hij zo vriendelijk wil zijn om voortaan de gastank voor de brander thuis te laten en niet in zijn bagage te stoppen. Keurig op tijd vliegt Ryanair naar Malaga. Een paar uur later worden we door Chiel en Bas opgehaald van het station(netje) van El Chorro. En tòch ben je dan alweer 12 uur onderweg…

4 klimdagen

Bij aankomst in El Chorro werden we verrast door zware bewolking en regen. De hele nacht zette dit door, maar zodra de tent open geritst werd, was het droog. Grote plakken modder onder de voeten, ranzigheid alom. We namen afscheid van reisleider Bas en liepen naar sector ‘Frontales Medias’. Langzaamaan klaarde het op en het klimmen ging ook niet al te slecht! Na 9 maanden niet buiten geklommen te hebben, lukte op de eerste dag zelfs een 7b+ (‘Morritos Jagger‘) on sight! Ook Berrie ging aardig en klom zijn eerste 7b+ flash.
Met zeven geklommen routes in de pocket viel de avond. Het ritueel van bier & solo patatas werd voortgezet en gezonde maaltijden werden overgeslagen.

Caminito del Rey

Na regen komt zonneschijn. De lange broek wordt verruild door een korte en aanvangsttijd om naar de rotsen te lopen wordt verzet van 12:00u naar 16:00u. Het is Chiel’s laatste dag en de famous caminito del Rey was nog niet gelopen. We lopen door de tunnels, treinen razen voorbij en lopen via een smalle richel over uitstekende stalen buizen met tientallen meters diepte onder de voeten. Na een klettersteig bevindt je je op een pad van 80 centimeter breed met her en der wat gaten. Een bizar pad door een kloof, echt wel tof!
In de middag wordt er geklommen in sector ‘Suizo’. Deden we gister zeven routes, werd dat nu al meer dan gehalveerd. Van vallen kwam het niet, de 7b+/7c (‘Alicia‘) werd geflashed, maar mag wel wat lichter gewaardeerd worden. Mijn rug begint sores te vertonen. De aanhechting in m’n rechteronderrug waar ik al 2 maanden last van heb, begint erger te worden… Dan maar weer bier & patat.

Adios Chiel, adios camera

Als ik Chiel op de trein naar Malaga heb gezet stop ik m’n digitale camera in het stopcontact. In de veronderstelling dat hij zich in een veilige omgeving bevindt, laat ik hem achter voor een uurtje. Met m’n ogen gericht op het gebouwtje dat de camera onderdak bood, ga ik hem weer ophalen. Echter is hij verschwunden en vlieg ik in paniek over de camping om iedereen te vragen of ze hem gezien hebben. Natuurlijk weet niemand iets en lopen Berrie en ik nog naar de Cueva om daar de Tsjechen te vragen of ze ‘iets’ weten. Ik herken de jongeman met dreads, maar hij vlucht naar binnen zodra hij ons ziet en wij naar boven lopen. De vrouw doet alsof wij van lucht zijn en reageert nergens op. Later die dag kom ik terug met een spaanse dame van de receptie en tref de twee nu wel in sprekende vorm aan. Engels blijkt een probleem, maar met een beetje spaans tussendoor wordt wel duidelijk wat de boodschap is. Ik krijg er echter niet mijn camera mee terug en bovendien heb ik ook geen enkel bewijs dat zij hem hebben.
Tis al in de namiddag en gaan ondanks alles toch maar klimmen. Berrie klimt nadat een berggeit over onze hoofden de afgrond inspringt zijn eerste 7c, mijn rug ging slecht en kon zelfs niet meer zitten vanwege de pijn.
Wanneer we op de camping terug komen is het bepakt met Tokkies. Overal staan gepimpte auto’s keiharde spaanse herrie uit te blazen en vliegen de flessen bier en rum je om de oren. Onder ons staan ook wat spanjaarden die ons heel aardig voor een drankje uitnodigen. We koken gezamelijk en onder het genot van spaanse pop met een arabisch tintje slapen we tegen eenen in.

Vroeg in de ochtend staat de herrie alweer aan. Opfrissen in het toiletgebouw waar mijn camera gejat was zit er niet in vandaag. Proppen pleepapier hangen aan het plafond en kots ligt in de douche. De helft van de Tokkies is al vertrokken, de andere helft ligt de kater uit te slapen. Wij hebben niet zo’n last van een overmatig alcoholpromilage en pakken onze spullen om in Makinodromo te klimmen. Helaas… want voor de tunnels staat de Securidas en weigert ons de toegang, mits wij 6000 euro willen betalen. Dan maar naar het zwembad. Even bijbruinen en op doortocht naar sector ‘Arabe’. Het kost ons enige moeite het te vinden en de zon schijnt vollop. Uiteindelijk klimmen we maarliefst één route en beklimmen de top van El Chorro met een uitzicht over de omgeving. De avond nadert en de patat roept. De camping is uitgestorven en het pleegebouw is weer schoon. We pakken de spullen langzaamaan in, de laatste avond gaat voorbij.

Go…GO VUELING!!

08/05: Twee dagen na Chiel’s vertrek staan we weer op het station en nemen de trein die slechts eens per dag naar Malaga gaat. We shoppen een ontbijt en nemen de trein naar het vliegveld. Het vliegtuig brengt ons niet naar Nederland, of enigzins in die richting. Niet wetende dat Girona en Malaga ver uit elkaar lagen, had ik destijds twee enkele vluchten geboekt, want ja, dat kostte in totaal maar 46 euro… Enkele weken voor vertrek bleek dat beide vliegvelden toch 1100 km uit elkaar lagen, een dag reizen was vereist.
Op de startbaan van Malaga spreekt de piloot door de cabine. Een rauwe (bezopen?) stem roept ons toe: “3…2…1…go…GO VUELING!!!” De cabine lacht, drie bagage vakken springen open, we zijn in de lucht. 50 Minuten later raken we de grond aan de andere kant van Spanje (Barcelona). Met een trein verplaatsen we ons naar la Rambla en slenteren door naar de haven. De twee uur die we hier hadden vliegen voorbij en moeten ons alweer naar het station begeven. De trein naar Girona. Daar nog een bus en hoppa, het volgende vliegveld. Zijn we in ieder geval op tijd voor onze vlucht van de volgende morgen.

09/05: Middernacht; de matjes werden gespreid en slaapzakken uitgerold. Na een kort dutje hangt David boven ons. “Hé gast…” Terug van een weekje Ardeche met Isabel uit Canada, vliegt hij samen met ons mee naar Eindhoven. We slapen nog wat totdat er muntjes naar ons gegooid worden. Tijd om op te staan en in te checken. Flying home.

…

Weer thuis gaat m’n telefoon. Barcelona Airport aan de telefoon. Een maatpak met een flighttag op onze naam eraan vast was gevonden. Ik kan me niet herinneren dat ik in pak de rotsen van El Chorro beklommen heb…

geen foto’s dit keer…