Pieter Raat

Op zondag 8 mei reed ik na een week klimmen in Buoux terug naar Nederland. Geen tijd om wassen te draaien, 16 uur na aankomst in Nederland moest ik al op Schiphol zijn voor een volgende klimtrip naar Turkije.

Om 2 uur in de middag nam ik de trein naar Schiphol. Hein had de week ervoor 2 lastminutes geboekt via internet. Economy class was uitverkocht waardoor we business class vlogen, met een nog onbekende maatschappij. Onderweg naar de luchthaven las ik in de Metro dat Onur Air na het maken van nog één fout op de grond zou staan. Bij het inchecken bleek dat we niet met deze onbetrouwbare maatschappij vlogen maar met Arke Fly. Ook deze maatschappij had te kampen met technische problemen aan een toestel waardoor we met een uur vertraging in een MD-11 van Martinair vlogen. Tussen een gezelschap van 189 passagiers à 60+ kwamen we rond middernacht (lokale tijd) aan in Antalya. Vanaf het vliegveld namen we een taxi naar de climbers-camping in Geyik Bayiri.

Om zeven uur in de ochtend werden we de tent uit gebrand. Na het opendoen van de tent zagen we voor het eerst waar we eigenlijk waren. Een droog landschap met wat struiken en granaatbomen. Veel rotsblokken, geiten en uiteraard de rotswand waar de routes zitten. De rotswand – zo’n 40 meter hoog met grotten en tientallen colonettes – zag er gaaf uit! Vannacht waren we aangekomen op de climbers camping die gerund wordt door Zulehya Geels en haar moeder. De camping ligt op 5 tot 20 minuten lopen van de rotsen af en ligt aan de weg die naar Geyik Bayiri gaat. Op deze weg is nauwelijks verkeer, slechts eenmaal per dag gaat er een bus op-en-neer naar de stad Antalya. Wil je boodschappen doen buiten deze bustijden om, moet je liften. Dit is echter geen probleem. Door het weinige verkeer neemt vrijwel iedereen je mee als er een plek over is.
Door onze late aankomst in Turkije zaten we zonder eten waardoor we naar het dichtsbijzijnde dorpje Carkilar zijn gelift. Na wat shoppen in de lokale minimarket terug gelift en geklommen in sector ‘Magara’, de sector waar de eerste routes van het gebied in het jaar 2000 zijn geopend. Elke route die we deden was supermooi. Klimmen over colonettes die ik zelfs niet zó extreem had gezien in Thailand of Seynes.

Elke ochtend werden we steeds vroeger de tent uitgebrand. We merkten dat de temperatuur steeds hoger werd en dat klimmen steeds moeizamer ging. Na een douche in de ochtend ontbeten we met een turks brood belegd met geitenkaas, tomaat en olijven of met turkse yoghurt, banaan en honing. Altijd in combi met een verse jus, want 5 kilo sinaasappelen kost nu eenmaal maar 60 eurocent. Op klimdagen liepen we altijd rond een uur of 10 richting rots. Zodra we de camping verlieten kwamen Gizmo en Bobby achter ons aangesneld en leidden ons de weg naar de sectoren. Dan bleven ze gedurende de hele dag bij ons, sliepen wat en blaften af en toe naar een schaapsherder.
In totaal hebben we 6 dagen geklommen in 7 verschillende sectoren in Geyik Bayiri. Elke sector heeft iets eigens. De ene is overhangend met reuzecolonettes en stagtieten/-mieten, de ander is recht met pockets en randjes. Geen enkele route die we hebben gedaan is lelijk. Door de bizarre rotsformaties die je in Frankrijk echt niet zult tegenkomen, was elke route genieten. Vooral routes op de sectoren ‘Sarkit’, ‘Magara’, ‘Anatolia’, ‘Poseidon’ en ‘Mevlana’ behoren tot de mooiste lengtes.

Gedurende ons verblijf hebben we drie rustdagen gehouden. De eerste zijn we met de bus van half 8 naar Antalya gegaan. Antalya is een stad met 900.000 inwoners die allen in eenzelfde soort huis wonen. Er staan 300 (als het er niet meer zijn) betonnen flats die allemaal het zelfde en even hoog zijn, en allemaal op een grid zijn gezet. Dit geeft een zeer eentonig beeld van de stad en is verder ook niet interessant om lang te verblijven. Wel is het oude stadscentrum met zijn haven leuk om doorheen te lopen en goedkoop aan wat neppe kledij te komen. Ook biedt het strand de mogelijkheid om met een muziekje op de achtergrond bij te bruinen (of in Hein’s geval rood te worden) en af te koelen in de Middellandse Zee. Na een dag rondslenteren hadden we het ook wel gehad met deze stad en namen we na het eten van Kebab de bus naar Carkilar.
De tweede rustdag (dag acht) hadden we een auto voor 2 dagen gehuurd. Met een nieuwe Ford Fiesta reden we 160 km richting westen over zeer slechte wegen naar Myra. Daarna nog wat strandjes aangedaan en in het toeristische Kemer wat geshopped en gegeten. De dag erna hadden we de auto nog steeds in ons bezit en zijn we naar Olympos gereden, want hier kon ook geklommen worden. In sector ‘Heaven’ deden we slechts 3 routes totdat we het helemaal gehad hadden met de warmte en de muggen die erg graag bij ons in de buurt waren. Gelukkig biedt Olympos meer dan klimmen alleen. Er staan hier enkele bouwwerken uit de oudheid deels overeind en een strand dat wat verkoeling geeft is ook aanwezig. Toen de auto weer in Geyik Bayiri stil stond hadden we er in twee dagen 536,8 km op zitten. In een land waar bezine €1,80 kost, is het een prijzig uitje geweest, maar zeker wel de moeite waard!

De laatste dag van ons verblijf hebben we niet meer geklommen. Het vel van de vingers was erg dun en de warmte was meer dan aanwezig. De mooiste routes hadden we gedaan, tijd om tassen in te pakken. In de middag bracht Zuleyha ons naar het strand van Antalya waar we onze laatste uren voor vertrek naar Nederland doorbrachten. Half 8 in de avond namen we een taxi naar het vliegveld en checkten in tussen de volgende lading 60+ waar luid werd gesproken over de hotels en dancings waar eenieder wel niet was geweest… De terugvlucht werd er gevlogen met Inter Airlines. Een vlucht van 3:40u, vreselijk! Krappe stoelen, geen entertainment, geen magazine. Even voor éénen landden we op Schiphol en met het nachtnet terug naar Delft.

Turkije is een land dat qua klimmen nog in de kinderschoenen staat. Er zijn zoveel rotsen die nog behaakt kunnen worden. Hier wordt overigens wel flink aan de weg getimmerd, gedurende ons verblijf in Geyik Bayiri zijn er 20 nieuwe routes geopend. Michel Piola en Benoît Robert waren voor de 3e keer hier om routes te openen.
Ook het aantal Turkse klimmers neemt steeds meer toe. Hein en ik zijn samen met Alvez een dag bezig geweest in een 8a+, dus ook qua niveau doet Turkije het goed.
Het is een mooi land en een supermooi klimgebied. Vliegtickets kunnen buiten het seizoen om goedkoop geboekt worden via vakantiediscounter.nl of vanuit Duitsland met de LTU.

Informatie over klimmen in Turkije is te vinden in Limits 58 en 68.

De eerste foto’s zijn inmiddels online.